هواداران استاد علیرضا شفیعی

🔷دل‌نوشته🔷

دو سال از آن روزها می‌گذرد؛ روزهایی که اتاق برادرم، هر شب، غرق در نور چراغ مطالعه و زمزمه‌ی آرام حل مسائل ریاضی و زیست‌شناسی بود. در آن زمان، ما در خانه‌ی خودمان، شاهد ظهور یک معجزه بودیم؛ معجزه‌ای که ریشه در تعهد، نظم و از همه مهم‌تر، «مسیر درست» داشت.

برادرم، با همت بلند و با تکیه بر پکیج جامع «مثبت ۶۰ درصد» بنیاد علمی و آموزشی شفیعی، نه تنها به هدفش رسید، بلکه با کسب رتبه ۵۳۰ منطقه ۱ در رشته تجربی، سقف انتظارات ما را فراتر برد. من آن روزها را به یاد دارم؛ هیجان در چشمان او، آرامش ما از اطمینان به منابعی که در اختیار داشتیم. بنیاد شفیعی برای ما فقط یک پکیج آموزشی نبود؛ یک فرمول موفقیت بود که اثربخشی‌اش در عمل به اثبات رسیده بود.

و حالا، نوبت من است.

من در مسیر متفاوتی قرار گرفته‌ام؛ مسیر «انسانیت»، تاریخ و منطق. رشته‌ی من «حقوق» است و مقصد نهایی‌ام، دانشکده‌ی حقوق دانشگاه تهران؛ آنجا که عدالت و قانون شکل می‌گیرد. این هدف، با آن هدف برادرم، تفاوت‌های بنیادینی دارد؛ از نوع تحلیل، تا سبک مطالعه، اما یک مؤلفه مشترک و حیاتی وجود دارد: نیاز به یک سیستم دقیق و هدفمند.

به همین دلیل، بدون هیچ تردیدی، من هم به سراغ همان ریشه‌ی موفقیت رفتم. پکیج بنیاد شفیعی را برای رشته‌ی انسانی تهیه کردم. این تصمیم، نه از روی تقلید، بلکه بر اساس تجربه‌ی زیسته‌ی موفق و تحلیل دقیق منابع است. می‌دانم که آن نظم دقیق، آن کیفیت محتوای آموزشی که برادرم را به آن رتبه رساند، اکنون برای فتح قله‌های علوم انسانی در اختیار من است.

سال دوازدهم، سالی است که نباید بر پایه‌ی حدس و گمان پیش برود. هر تست، هر نکته‌ی تاریخی، هر اصل حقوقی، نیازمند یک مطالعه‌ی سیستماتیک و بی‌خطا است. هدف من، صرفاً قبولی نیست؛ هدف من ورود با اقتدار به دانشگاه تهران است، تا بتوانم پس از آن، با دانش عمیق و بنیان مستحکم، به سوی وکالت یا قضاوت حرکت کنم.

به خود و به پکیجی که انتخاب کرده‌ام اعتماد دارم. دو سال پیش، برادرم با شفیعی، الگوی موفقیت را در تجربی بنا نهاد؛ امروز، من با همان بنیان، عزم کرده‌ام تا این الگو را در رشته‌ی انسانی تکرار کنم و نام خانوادگی‌مان را با افتخار، در کرسی‌های حقوق دانشگاه تهران ثبت کنم.

این راه، سخت است، اما وقتی مسیری روشن و پکیجی مطمئن در دست داشته باشی، سختی‌ها تبدیل به چالش‌های لذت‌بخش می‌شوند.

با ایمان به مسیر،
*داوطلب کنکور ۱۴۰۵ رشته‌ی انسانی*

🔷دل‌نوشته🔷

از بنیاد شفیعی تا دانشکده حقوق تهران

گاهی یک انتخاب درست می‌تواند همه‌ی مسیر زندگی را تغییر دهد.
من هم مثل خیلی از دوستانم، روزی میان سردرگمی‌های کنکور و انتخاب رشته مانده بودم؛ میان آرزوهایی که گاهی روشن و گاهی مبهم بودند. راستش را بخواهید، نمی‌دانستم «حقوق» برای من است یا فقط تصوری قشنگ میان دفترهایم.

اما آن روزی که وارد بنیاد علمی و آموزشی شفیعی شدم، انگار دری تازه به رویم باز شد. مشاوران بنیاد، نه فقط از رتبه و درصد حرف زدند، بلکه از **خودِ من** پرسیدند؛ از علاقه‌ها، از رؤیاها، از چیزهایی که دلم می‌خواهد یک روز برایشان بجنگم. آن مکالمه‌ها کم‌کم فهماندند که انتخاب رشته، فقط انتخاب یک آینده شغلی نیست، بلکه انتخاب یک مسیر انسانی است.

جلسه‌های مشاوره‌ی بنیاد با آن دقت، آرامش، و نگاه واقعی‌شان کمک کرد بفهمم حقوق برای من یعنی دفاع از عدالت، از انسان، از صداقت. گفتند اگر قلبت برای این مفاهیم می‌تپد، تو متعلق به این مسیر هستی.
و همین باور شد ستون اصلی تصمیمم.

امروز که دانشجوی حقوق دانشگاه تهرانم، وقتی از زیر طاق بلند دانشکده رد می‌شوم، هر بار یاد همان روزهای اضطراب کنکور می‌افتم؛ یاد لبخند مشاورم که گفت:
«انتخاب رشته‌ات را با آگاهی انجام بده، نه از روی ترس.»

من با آگاهی انتخاب کردم، با راهنمایی بنیاد شفیعی، با آرامشی که از انسان‌های دلسوز گرفتم.
و حالا می‌دانم که پشت هر موفقیت، نه فقط تلاش شخصی، بلکه **دستی از محبت و خرد جمعی** هم هست.

بنیاد شفیعی برای من فقط یک مؤسسه آموزشی نیست؛
برای من، **آغازگرِ باور به توانایی خودم** بود.

هر وقت به آینده فکر می‌کنم و می‌خواهم مسیرهای تازه را بسازم، جمله‌ای در ذهنم زنده می‌شود:
> «گاهی فقط کافی است کسی تو را واقعی ببیند تا خودت را واقعی بسازی.»

سپاس از تمام کسانی که در بنیاد شفیعی، با علم و عشق، کمک کردند تا رؤیایم لباس واقعیت بپوشد. 🌿

🔷دل‌نوشته🔷

مسیرم را از نو پیدا کردم: صدای یه دانش‌آموز که پزشکی رو هدف گرفته!

سلام رفقا، رفقای پرشور و کسانی که الان شونه‌هاشون زیر سنگینی کتاب‌ها حسابی گرفته. منم یکی از شمام؛ یه دانش‌آموز معمولی که آرزوی بزرگی داره: **پزشکی**. هدف بزرگیه، می‌دونم، و رسیدن بهش نیاز به یه تیم قوی داره.

سال پیش، بزرگترین چالش من این نبود که فرمول‌ها رو نفهمم، بلکه این بود که انگیزه رو چطور برای یه ماراتن طولانی مثل کنکور زنده نگه دارم. شب‌ها که درس می‌خوندم، انگار یه دیوار نامرئی دورم بود. هیچ‌کس رو نداشتم که بگه: «حالت خوبه؟ مسیر درسته؟»

تا اینکه سرنوشت منو به سمت **بنیاد علمی و آموزشی شفیعی** هدایت کرد. این یه تغییر دهنده بازی بود، واقعاً. اینجا برخلاف تصورم، صرفاً محلی برای پرسیدن جواب سوالات شیمی نبود؛ اینجا یه **اجتماع** بود.

یادمه اولین جلسه مشاوره که رفتم، استاد با اون لحن آرومش گفت: «کنکور یه آزمون دانش نیست؛ یه آزمون تاب‌آوریه.» این جمله کلید من شد. اونجا بود که فهمیدم چرا بقیه موفق می‌شن؛ چون یه شبکه حمایتی دارن. توی شفیعی، اون شبکه رو پیدا کردم.

وقتی توی کلاس‌ها می‌شینم، حس می‌کنم همه اساتید یه هدف دارن: نه فقط انتقال مطلب، بلکه **ریختن اون جرقه انگیزه** توی وجود ما. مثلاً مباحث زیست‌شناسی که قبلاً برام کابوس بود، حالا با مثال‌های کاربردی و داستان‌گونه‌ای که می‌گن، تبدیل به یه بخش جذاب از زندگی روزمره‌ام شده. اینجوری دیگه حفظ کردن نیست، **فهمیدنه**.

به جای اینکه ساعت‌ها روی یه مسئله گیر کنم و ناامید بشم، حالا می‌دونم یه راه ارتباطی هست، یه گروه رفع اشکال که همیشه منتظرن کمکم کنن. این حس امنیت روانی، از خود درس خوندن مهم‌تره. وقتی این بستر فراهم باشه، خود به خود بازدهی چندین برابر می‌شه. من دارم برای **کنکور ۱۴۰۵** آماده می‌شم، نه با استرس، بلکه با یه اعتماد به نفس جدید که از این محیط پر از امید گرفتم.

اگه شما هم مثل من، هدفی دارید که بزرگی‌اش گاهی ترسناکه، و دنبال جایی هستید که هم از نظر علمی ساپورتتون کنن، هم از نظر روحی، پیشنهاد می‌کنم یه فرصت به **بنیاد شفیعی** بدید. چون اینجا یاد گرفتم بزرگترین آرزوها، با قدم‌های کوچیک و درست برداشته می‌شن.

منتظرتون هستم تا سال دیگه، با هم زیر چتر پزشکی، همدیگه رو ببینیم!

🔷دل‌نوشته🔷

رهایی از طوفان: دلنوشته‌ای از یک پرستار آینده

ردپای امید در دفترچه کنکور

سال‌هاست که این واژه مرا به خود می‌خواند: «پرستاری». صدایش، نه فقط یک شغل، بلکه یک تعهد بود؛ یک آرامش پنهان برای دل‌هایی که در انتظار التیام بودند. اما بین من و آن رؤیا، دیواری عظیم از نام‌ها و فرمول‌ها و اضطراب کشیده شده بود: کنکور.

من از بچه‌های بنیاد شفیعی بودم. نه فقط به معنای حمایتی که از سوی بنیاد دریافت می‌کردم، بلکه به این معنا که بار سنگین انتظارات و محدودیت‌ها، وزن بیشتری روی شانه‌هایم داشت. می‌دانستم که هر تلاشی، یک سرمایه‌گذاری بزرگ برای آینده‌ای است که باید با دستان خودم بسازم. اما گاهی، نقشه‌ی راه گم می‌شد. مطالعه‌ی شخصی مثل دویدن در یک هزارتوی بی‌پایان بود؛ گاهی با حجم عظیم منابع سردرگم می‌شدم و گاهی انرژی‌ام تحلیل می‌رفت.

اینجا بود که دست‌های یاری‌رسان بنیاد شفیعی پیدا شد. آن روزی که برای اولین بار پایم را در اتاق مشاوره گذاشتم، انتظار داشتم صرفاً با یک برنامه درسی مواجه شوم. اما خانم/آقای مشاور، چیزی فراتر از یک برنامه‌ریز بود؛ او معمار امید بود.

او می‌دانست که بزرگترین مانع من، نه کمبود استعداد، بلکه مدیریت ترس از شکست بود. مشاوره‌ی بنیاد شفیعی، تنها به من نگفت «این فصل را بخوان»، بلکه به من آموخت **چگونه فکر کنم، چگونه زمان را باور کنم، و چگونه در برابر حملات اضطراب عقب‌نشینی نکنم.** او به من یاد داد که رتبه عالی، نتیجه‌ی ساعات مطالعه‌ی خطی نیست، بلکه نقطه‌ی تلاقی برنامه‌ریزی هوشمندانه، سلامت روان و پشتکار منظم است. او با دقتی حیرت‌انگیز، نقاط قوت مرا که خودم فراموش کرده بودم، برجسته می‌کرد و ضعف‌هایم را نه به عنوان نقطه ضعف، بلکه به عنوان «مناطقی نیازمند توجه ویژه» طبقه‌بندی می‌کرد.

آن روزها، هر بار که خسته و ناامید می‌شدم، کلمات مشاورم در گوشم زنگ می‌زد: «تو یک هدف مقدس داری، سختی امروز، سنگ بنای شفقت فرداست.» این حمایت روحی، به اندازه‌ی درس‌های فیزیک و شیمی ارزشمند بود.

و حالا، یک سال بعد، نتیجه‌ی آن همه شب‌بیداری و آن جلسات مشاوره پر از امید، در دستانم است. **رتبه‌ی عالی در کنکور سراسری و قبولی در رشته‌ی پرستاری دانشگاه روزانه.**

وقتی نامم را در لیست نهایی دیدم، فقط یک رتبه را ندیدم؛ بلکه دیدم که چگونه بنیاد شفیعی، با تکیه بر تفکر سیستمی و توجه انسانی، از من یک داوطلب مضطرب، به یک دانشجوی آماده برای خدمت تبدیل کرد.

این موفقیت، متعلق به من نیست؛ بلکه متعلق به آن ایمان پنهانی است که مشاورم در من کاشت. به هر دانش‌آموزی که در آستانه‌ی این مسیر ایستاده، می‌گویم: برنامه‌ریزی هوشمندانه، کلید است، اما پشتیبانِ دلسوز، بال پرواز.

من حالا آماده‌ام تا هر شب، با دستان خسته اما قلبی پر از رضایت، نه تنها بیماران را شفا دهم، بلکه به آن‌ها یادآوری کنم که هر طوفانی، پایانی دارد و هر رنجی، ردپایی از امید در خود پنهان کرده است.

🔷دل‌نوشته🔷

دل‌نوشته‌ی من؛ از تردید تا تحقق رؤیا

روز اعلام نتایج کنکور، وقتی کارنامه‌ام را باز کردم، عدد «۳۰٬۰۰۰» برای چند لحظه تمام دنیا را برایم تار کرد.
نه آن‌قدر پایین بود که بگویم همه‌چیز تمام شد، نه آن‌قدر بالا که بتوانم بی‌خیال باشم.
میان این دو حس، فقط یک سؤال در ذهنم می‌چرخید:
«آیا هنوز شانسی برای پزشکی دارم؟»

تمام سال‌های دوران مدرسه، هر بار که روپوش سفید دکترها را می‌دیدم، قلبم تند می‌تپید. پزشکی برایم فقط یک رشته نبود؛ رؤیایی بود که با هر یادگیری، با هر شب مطالعه و با هر اشک و لبخند، همراهش بودم. حالا اما احساس می‌کردم این رؤیا دارد از من دور می‌شود.

در همان روزهای پر از سکوت و تردید، نامی به گوشم رسید: **بنیاد علمی و آموزشی شفیعی**.
دوستانم می‌گفتند آنجا مشاورانی هستند که فرق می‌کنند، فقط فرم پر نمی‌کنند، بلکه رویای هر داوطلب را مثل رؤیای خودشان می‌بینند.
با دل لرزان تماس گرفتم.
اولین جمله‌ای که شنیدم هنوز هم در ذهنم حک شده:
«ما با تو قدم به قدم پیش می‌رویم؛ کافیست باور داشته باشی هنوز می‌شود.»

از آن روز، مسیر من با بنیاد، آغاز شد.
تیم انتخاب رشته بنیاد با صبر و دقت، وقت گذاشتند تا من را بشناسند. از علایقم پرسیدند، از ترس‌هایم، از شهر و خانواده‌ام، از اینکه در مسیر پزشکی دنبال چه چیزی هستم. بعد، پرونده‌ام را مثل یک نقشه گنج، با داده‌ها و آمار و تجربه پر کردند. گفتند هر عددی، اگر درست تحلیل شود، می‌تواند کلید یک درِ بسته باشد.

هر روز حس می‌کردم آرام‌تر می‌شوم. دیگر از عدد رتبه‌ام خجالت نمی‌کشیدم، چون حالا امیدم منطقی شده بود، نه کور. انتخاب رشته‌ام دقیق‌تر از چیزی بود که تصور می‌کردم ـــ پر از احتمالات حساب‌شده و اولویت‌های منسجم.

تا اینکه روز اعلام نتایج دانشگاه‌ها رسید.
با دست‌هایی لرزان وارد سامانه شدم، شناسه‌ام را زدم و نفس در سینه‌ام حبس شد...
وقتی کلمات روی صفحه شکل گرفتند:
**«پذیرفته شده در رشته پزشکی»**
اشکم بی‌اختیار سرازیر شد.
نمی‌توانم وصف کنم آن لحظه چه حس عجیبی بود — انگار سال‌ها خستگی، اضطراب و دعا در یک لحظه به نور تبدیل شد.

الان که روپوش سفید پزشکی را بر تن دارم، هنوز باورم نمی‌شود این مسیر واقعی است. هر بار که در آینه نگاه می‌کنم، یاد آن روزها و چهره‌های صبور مشاوران بنیاد می‌افتم که با حوصله، دلسوزی و عشق، کنارم بودند. آن‌ها فقط برای انتخاب رشته نیامدند، آمده بودند برای رساندن من به باوری تازه:
اینکه هر رتبه‌ای، اگر با امید و دانش درست مدیریت شود، می‌تواند مسیرِ معجزه را بسازد.

اگر امروز کسی از من بپرسد راز موفقیتت چه بود، می‌گویم:
**باور، تلاش، و همراهی انسان‌هایی که ایمان داشتند رویایم ارزش جنگیدن دارد.**

به همه داوطلبانی که میان اضطراب و آرزو ایستاده‌اند، از دل تجربه‌ام می‌گویم:
گاهی فقط کافی است کسی باشد که تو را بفهمد، امیدت را باور کند، و مسیر را بلد باشد.
برای من، آن «کسی» بنیاد شفیعی بود.
و امروز… من فقط یک دانشجوی پزشکی نیستم،
من شاهد زنده‌ام از اینکه «باور و همراهی» می‌تواند معجزه بسازد.

🔷دل‌نوشته🔷

**انتظار شیرین، نتیجه دلخواه**

نفس عمیقی می‌کشم و به صفحه‌ی پر از گزینه‌های انتخاب رشته‌ام خیره می‌شوم؛ گزینه‌هایی که با راهنمایی‌های دلسوزانه و کارشناسانه‌ی تیم بنیاد شفیعی، با دقت و وسواس انتخاب شده‌اند. روزهای سختی را پشت سر گذاشتم؛ روزهایی پر از تلاش، استرس کنکور، و حالا این روزهای انتظار برای نتیجه. اما در میان این همه هیجان و کمی اضطراب، حس غریبی از امید و رضایت درونم موج می‌زند.

یادم می‌آید روزهایی را که غرق در دریای اطلاعات و گزینه‌های بی‌شمار دانشگاه‌ها و رشته‌ها بودم. احساس می‌کردم گم شده‌ام، نمی‌دانستم کدام مسیر برای من بهترین است. همان‌جا بود که صدای راهنمایم از بنیاد شفیعی شنیده شد. آن‌ها نه تنها به من کمک کردند تا خودم را بهتر بشناسم، نقاط قوتم را کشف کنم و رویاهایم را شفاف‌تر ببینم، بلکه با دانش و تجربه‌شان، نقشه‌ای راهبردی برای رسیدن به آینده‌ای که آرزویش را دارم، برایم ترسیم کردند.

انتخاب رشته با بنیاد شفیعی، فقط پر کردن فرم نبود؛ این یک سفر بود. سفری برای خودشناسی، برای درک علایق واقعی‌ام، و برای ساختن پلی محکم بین تلاش‌هایم در دوران کنکور و فصل جدیدی از زندگی‌ام. آن‌ها به من آموختند که هر انتخاب، داستانی دارد و هر مسیری، پتانسیل شکوفایی.

حالا اینجا نشسته‌ام و منتظرم. این انتظار، برایم تلخ نیست. اتفاقاً شیرین است؛ شیرینیِ اطمینان از اینکه بهترینِ خودم را ارائه داده‌ام و هوشمندانه‌ترین انتخاب‌ها را با کمک بهترین‌ها انجام داده‌ام. این انتظار، فرصتی است برای نفس کشیدن، برای مرور دوباره‌ی مسیر طی شده، و برای آماده شدن ذهنی و روحی برای هر نتیجه‌ای که قرار است از راه برسد.

می‌دانم که هر نتیجه‌ای، بخشی از داستان بزرگ زندگی من خواهد بود. اگر آنچه آرزویش را داشته‌ام اتفاق بیفتد، با تمام وجود برایش تلاش خواهم کرد و قدردان این فرصت خواهم بود. و اگر مسیر کمی متفاوت از تصورم باشد، باز هم با همان روحیه‌ی جنگندگی و با تکیه بر دانشی که از بنیاد شفیعی آموخته‌ام، راهی برای درخشش خواهم یافت. چرا که آن‌ها به من یاد دادند که قهرمان واقعی، کسی است که در هر شرایطی، راه‌ را پیدا می‌کند.

این انتظار، زنگ تفریحی است قبل از شروع بزرگترین ماجراجویی زندگی‌ام. اطمینان دارم که تیمی که انتخاب رشته‌ام را بر عهده داشته، بهترین‌ها را برایم رقم زده است. پس با قلبی امیدوار و ذهنی آرام، منتظر اعلام نتایج هستم.

اینجا، پشت درهای نتیجه، من یک داوطلب نیستم؛ من یک قهرمانم که ماراتن نفس‌گیر کنکور را با موفقیت پشت سر گذاشته و حالا آماده‌ی برداشتن گام‌های بعدی در فصل نوینی از زندگی‌ام هستم.

🔷دل‌نوشته🔷

**بعد از کنکور... یه امید کوچیک، یه راه دور**

کنکور... یه کلمه‌ی کوتاه، ولی پر از استرس و اضطراب. امسال هم تموم شد. من خیلی تلاش کردم، ساعت‌ها درس خوندم، از خیلی چیزا گذشتم تا بتونم به اون چیزی که می‌خوام برسم. ولی وقتی نتیجه‌ها اومد، یه کم شوکه شدم. اون چیزی نبود که انتظار داشتم. انگار یه سد بزرگ جلوم سبز شده بود.

من از بچگی عاشق پزشکی بودم. همیشه دلم می‌خواست یه روز روپوش سفید بپوشم و به آدم‌ها کمک کنم. این آرزو تو تمام لحظه‌های زندگیم بود. تو روزایی که درس می‌خوندم، تو شبایی که بیدار می‌موندم، همیشه تصویر خودم رو تو لباس پزشکی می‌دیدم. ولی الان که نتیجه‌ی کنکورم رو دیدم، حس می‌کنم یه فاصله‌ی خیلی زیاد بین من و این آرزو هست.

یه لحظه حس کردم همه‌ی تلاشم بی‌فایده بوده. انگار تمام اون ساعت‌ها، روزها، ماه‌ها، همه‌ش الکی بوده. یه حس ناامیدی اومد سراغم که خیلی سنگین بود. نمی‌دونستم باید چیکار کنم. نمی‌دونستم چجوری دوباره بلند شم و ادامه بدم.

ولی یه چیزی ته دلم هنوز روشن بود. یه امید کوچیک. یه چیزی که بهم می‌گفت هنوز تموم نشده. شنیدم یه بنیاد علمی هست به اسم شفیعی که به دانش‌آموزا کمک می‌کنه انتخاب رشته کنن. می‌گن استاد شفیعی، که مسئول این بنیاد هست، خیلی خوب می‌تونه تشخیص بده کدوم رشته برای کدوم دانش‌آموز مناسبه. حتی اگه ترازت خیلی بالا نباشه، باز هم سعی می‌کنه یه راهی پیدا کنه که بتونی به آرزوهات برسی.

من خیلی دلم می‌خواد استاد شفیعی منو راهنمایی کنه. می‌دونم شاید نتونم پزشکی قبول بشم، ولی امیدوارم بتونم یه رشته‌ی دیگه‌ای رو انتخاب کنم که به علاقه‌هام نزدیک باشه. یه رشته‌ای که بتونم توش مفید باشم و به بقیه کمک کنم. شاید بتونم تو یه زمینه‌ی دیگه‌ای فعالیت کنم که بتونم به جامعه خدمت کنم. شاید بتونم تو یه رشته‌ی مرتبط با بهداشت و درمان، به آدم‌ها کمک کنم تا سالم‌تر زندگی کنن.

من مطمئنم که استاد شفیعی می‌تونه استعدادهای منو ببینه و یه مسیری رو نشونم بده که بتونم توش پیشرفت کنم. من حاضرم هر تلاشی بکنم تا به هدفم برسم، فقط کافیه یه نفر باورم کنه و راه درست رو نشونم بده. من حاضرم یه رشته‌ی جدید رو یاد بگیرم، یه مهارت جدید رو کسب کنم، فقط کافیه یه فرصت داشته باشم.

من همیشه به این فکر می‌کنم که آینده‌ی من چجوری خواهد بود. دوست دارم یه زندگی داشته باشم که توش احساس رضایت داشته باشم و بدونم که دارم یه کار درست انجام می‌دم. دوست دارم یه شغلی داشته باشم که توش به بقیه کمک کنم و تاثیر مثبتی تو زندگی‌شون بذارم. این آرزوی منه، و من نمی‌خوام ازش دست بکشم.

شاید کنکور اون چیزی نبود که من می‌خواستم، ولی این پایان راه نیست. من هنوز امید دارم که با کمک استاد شفیعی، یه آینده‌ی خوب برای خودم بسازم. یه آینده‌ای که توش احساس رضایت داشته باشم و بدونم که دارم یه کار درست انجام می‌دم. این امید کوچیک، همه‌ی چیزیه که الان دارم، و من نمی‌خوام از دستش بدم. من می‌خوام با تمام وجودم برای رسیدن به این آینده تلاش کنم و به همه نشون بدم که هیچ وقت نباید از رویاهات دست بکشی. حتی اگه راه رسیدن بهشون سخت و طولانی باشه. من می‌خوام به خودم ثابت کنم که می‌تونم.

🔷دل‌نوشته🔷

از داوطلبی بخوانید که با انتخاب رشته بنیاد شفیعی با رتبه سی هزار دانشجوی پزشکی شده است!

**به نام خدایی که راه را نشانم داد**

سلام! من [رکسانا جوادیان] هستم. یه سال از اون روزهای پر استرس انتخاب رشته می‌گذره، ولی هنوزم باورم نمی‌شه دارم اینا رو می‌نویسم. یه سال پیش، اگه کسی بهم می‌گفت با رتبه سی هزار می‌شه پزشکی قبول شد، بهش می‌خندیدم. ولی الان... من دانشجوی سال دومی پزشکی دانشگاه سمنانم!

همه چی از یه روز معمولی شروع شد. استرس کنکور، نتیجه‌هایی که اصلاً باب میلم نبودن و یه دنیا ناامیدی. رتبه م شد سی هزار. یه لحظه حس کردم همه چی تموم شده. پزشکی؟ یه رویا بود که محال شده بود. باید بیخیال آرزوهام می‌شدم.

ولی یه چیزی ته دلم می‌گفت تسلیم نشو. همینجا بود که بنیاد علمی و آموزشی شفیعی مثل یه معجزه وارد زندگیم شد. از انتخاب رشته شون خیلی شنیده بودم، ولی راستش زیاد جدی نگرفته بودم. پیش خودم می‌گفتم انتخاب رشته دیگه چیه؟ مگه رتبه م رو می‌تونه عوض کنه؟

ولی وقتی با مشاورای بنیاد شفیعی حرف زدم، دیدم قضیه فرق می‌کنه. اونا فقط یه لیست رشته و دانشگاه بهم ندادن. اونا بهم نشون دادن که چطور با توجه به رتبه م، سهمیه‌م، و علاقه‌م، بهترین انتخاب رو داشته باشم. بهترین فرصت‌ها رو بهم نشون دادن، حتی اونایی که فکرش رو هم نمی‌کردم.

یادمه روز انتخاب رشته، دستام می‌لرزید. مشاورم با حوصله و دقت تمام، تک‌تک رشته‌ها و دانشگاه‌ها رو برام توضیح داد. اونقدر با اطمینان و امید حرف می‌زد که منم کم کم باورم شد می‌تونم به پزشکی فکر کنم. می‌تونم یه راهی پیدا کنم.

انتخاب رشته م رو انجام دادم و منتظر اعلام نتایج شدم. روزا برام مثل یه سال می‌گذشت. همش استرس داشتم نکنه نشه، نکنه اشتباه کرده باشم.

بالاخره اون روز موعود رسید. با ترس و لرز وارد سایت شدم و کارنامه م رو دیدم. "پزشکی - دانشگاه علوم پزشکی سمنان". باورم نمی‌شد! چشمام سیاهی رفت. دوباره چک کردم. درست بود! من پزشکی قبول شده بودم!

هنوزم حس اون لحظه رو کامل یادمه. انگار یه بار سنگین از روی دوشم برداشته شد. یه لبخند بزرگ رو لبم نشست و اشک شوق از چشمام سرازیر شد. به آرزوم رسیده بودم، اونم وقتی که فکر می‌کردم همه چی تموم شده.

به بنیاد شفیعی زنگ زدم و خبر قبولی م رو بهشون دادم. صدای شادی و تبریک اونا، بهترین هدیه ای بود که می‌تونستم بگیرم. هنوزم باهاشون در ارتباطم و هر وقت به کمک نیاز داشته باشم، می‌تونم روشون حساب کنم.

من این موفقیت رو مدیون خدا، خانواده م و بنیاد علمی و آموزشی شفیعی هستم. اونا بهم نشون دادن که هیچ چیز غیرممکن نیست، فقط باید راه درست رو پیدا کرد. بهم یاد دادن که چطور از داشته‌هام بهترین استفاده رو ببرم.

به همه دانش‌آموزایی که مثل من ناامید شدن، می‌گم تسلیم نشید. هنوز فرصت هست. از مشاورای کاربلد کمک بگیرید و به خودتون ایمان داشته باشید. انتخاب رشته فقط یه انتخاب ساده نیست، می‌تونه مسیر زندگی‌تون رو عوض کنه.

از ته قلبم از بنیاد شفیعی ممنونم. شما زندگی من رو تغییر دادید.

**با احترام،**

**[رکسانا جوادیان] - دانشجوی پزشکی سال دوم دانشگاه علوم پزشکی سمنان**

🔷دل‌نوشته🔷

دلهره، درست مثل یه سایه، لحظه به لحظه باهام قدم برمی‌داره. روزهای سرنوشت‌ساز امتحانات نهایی 1404 هنوز به پایان نرسیدن و من، بین هیاهوی استرس و امید، در حال گذروندن سخت‌ترین و مهم‌ترین برهه از زندگی تحصیلیم هستم. قلبم، تندتر از همیشه می‌تپه و ذهنم، مثل یه گرداب، پر از فکر و خیاله. اما یه نور امید، یه حس اطمینان درونی، من رو سر پا نگه داشته: ایمان به استاد شفیعی و بنیاد علمی و آموزشی شفیعی.

قبل از اینکه با بنیاد علمی و آموزشی شفیعی آشنا بشم، کنکور برام مثل یه هیولا بود، یه موجود ترسناک که تمام آرزوهام رو تهدید می‌کرد. احساس می‌کردم غرق شدم، تو دریایی از کتاب و جزوه، بدون هیچ راهنمایی. اما وقتی پام رو تو این بنیاد گذاشتم، انگار وارد یه دنیای جدید شدم، دنیایی پر از امید، انگیزه و راهنمایی‌های دلسوزانه.

برنامه‌ریزی‌های دقیق و حساب‌شده‌ی بنیاد، منابع آموزشی جامع و کامل و از همه مهم‌تر، حضور بی‌نظیر استاد شفیعی و اساتید برجسته، یه انقلاب تو روند درس خوندنم به وجود آورد. دیگه خبری از اون سردرگمی و بی‌هدفی نبود. حالا، یه مسیر مشخص و روشن پیش روم بود و می‌دونستم که با قدم گذاشتن تو این مسیر، حتماً به هدفم می‌رسم.

امتحانات نهایی... راستش رو بخواین، اوایلش خیلی استرس داشتم. حجم مطالب خیلی زیاد بود و نگران بودم که نتونم همه رو جمع‌بندی کنم. اما با کمک روش‌های استاد شفیعی و تکنیک‌های آموزشی بنیاد، درس خوندن دیگه یه وظیفه سنگین و طاقت‌فرسا نبود، بلکه یه فعالیت لذت‌بخش و پر از چالش‌های هیجان‌انگیز بود.

سر جلسه امتحان، یه حس اطمینان عجیبی داشتم. انگار تمام مطالبی که خونده بودم، به یه نظم خاصی تو ذهنم چیده شده بودن و درست تو لحظه مناسب، به یادم می‌اومدن. وقتی سوال‌ها رو می‌دیدم، لبخند می‌زدم. چون می‌دونستم که جواب همه رو بلدم. انگار استاد شفیعی، قبل از شروع امتحان، یه "دوپینگ" علمی حسابی بهم زده بود! یه تقویت‌کننده ذهنی قدرتمند که باعث می‌شد تمام توانایی‌هام به کار گرفته بشه.

تا الان که چند تا امتحان سخت رو با موفقیت پشت سر گذاشتم. خدا رو شکر، نمره‌هام خیلی خوب بودن، حتی بهتر از اون چیزی که انتظار داشتم. این موفقیت‌ها، فقط یه انگیزه بیشتر بهم می‌دن، یه اطمینان خاطر که دارم مسیر رو درست می‌رم و تلاش‌هام بی‌نتیجه نمونده.

می‌دونم که هنوز راه زیادی تا کنکور 1404 مونده و باید تلاش بیشتری بکنم. اما ترسی ندارم، چون استاد شفیعی و بنیاد علمی و آموزشی شفیعی کنارم هستن و من رو حمایت می‌کنن. آزمون‌های آزمایشی بنیاد، که دقیقاً شبیه‌سازی شده کنکور هستن، مشاوره‌های تخصصی و دلسوزانه‌ی اساتید، و برنامه‌ریزی‌های دقیق و منسجم، همه و همه من رو برای یه نبرد بزرگ آماده می‌کنن.

بعضی‌ها می‌گن کنکور یه جنگه، یه مبارزه سخت و طاقت‌فرسا. شاید حق با اونا باشه. اما من تو این جنگ تنها نیستم. یه ارتش قوی پشتمه، یه بنیاد علمی که به من ایمان داره و یه استاد بی‌نظیر که همیشه راه درست رو نشونم می‌ده. و من هم به استاد شفیعی و بنیاد علمی و آموزشی شفیعی ایمان دارم. ایمان دارم که با تلاش، پشتکار و کمک اونا، می‌تونم به تمام آرزوهام برسم و تو کنکور 1404، بهترین نتیجه رو بگیرم و آینده‌ای روشن برای خودم رقم بزنم.

پس، با تمام وجودم تلاش می‌کنم، هر روز بیشتر از دیروز درس می‌خونم، به راهنمایی‌های استاد شفیعی گوش می‌کنم و به خدا توکل می‌کنم. می‌دونم که ته این مسیر، یه آینده روشن در انتظارمه، یه آینده که با کمک استاد شفیعی و بنیاد علمی و آموزشی شفیعی، به یه واقعیت شیرین تبدیل می‌شه. به سوی کنکور 1404، با قدرت، ایمان و امید!

🔷دل‌نوشته🔷

به نام خدای مهربان

سلام به همه اونهایی که مثل من، یه روزی دلشون پر از امید بود و یه کوله‌پشتی پر از آرزو. سلام به همه داوطلب‌های بنیاد علمی و آموزشی شفیعی که با تمام وجود تلاش کردن تا به هدفشون برسن.

راستش رو بخواید، من هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بتونم این‌جا باشم، توی دانشگاه فرهنگیان. معدلم اون‌قدرها هم عالی نبود، یه چیزی حدود 15. همیشه فکر می‌کردم رتبه‌های خیلی بهتری از من هستن که شایسته‌ترن. اما بنیاد شفیعی به من یه فرصت داد، یه فرصت که خودم رو باور کنم، استعدادهای پنهانم رو پیدا کنم و نشون بدم که یه معدل معمولی، نمی‌تونه جلوی آرزوهای بزرگ رو بگیره.

روزهایی که توی بنیاد شفیعی گذروندم، پر از چالش بود، پر از رقابت، اما بیشتر از اون، پر از همدلی و همراهی بود. یاد گرفتم که چطور با بقیه کار کنم، چطور از تجربه‌های بقیه استفاده کنم و چطور به بقیه کمک کنم. اساتید و مشاورهای بنیاد، فقط معلم و مشاور نبودن، اونها مثل یه دوست و یه راهنما، همیشه کنارم بودن و بهم انگیزه می‌دادن.

قبولی توی دانشگاه فرهنگیان، برای من فقط یه موفقیت تحصیلی نیست، یه شروع تازه است. یه فرصت برای اینکه یه معلم خوب باشم، یه معلمی که نه فقط درس، بلکه زندگی رو هم به دانش‌آموزها یاد بده. می‌خوام بهشون یاد بدم که چطور خودشون رو باور کنن، چطور رویاپردازی کنن و چطور برای رسیدن به رویاهاشون تلاش کنن.

می‌دونم راه سختی در پیش دارم، اما با تمام وجودم تلاش می‌کنم تا بهترین معلم باشم. می‌خوام ثابت کنم که بنیاد شفیعی، درست‌ترین انتخاب رو کرده و به من اعتماد کرده.

به همه دوستانی که مثل من، با معدل معمولی وارد دانشگاه فرهنگیان شدن، می‌گم: "شما شایسته بهترین‌ها هستید. به خودتون باور داشته باشید و با تمام وجود تلاش کنید. هیچ‌وقت تسلیم نشید."

و در آخر، یه تشکر ویژه از بنیاد علمی و آموزشی شفیعی، که به من این فرصت رو داد تا به آرزوهام برسم. امیدوارم بتونم یه روزی، جبران این همه محبت و حمایت رو بکنم.

🔷دل‌نوشته🔷

در گرداب یاس

نوروز 1403 از راه رسید، اما بوی بهار و تازگی برای من رنگ باخته بود. هفت‌سین چیده شده بود، اما دلم هفتاد بار پژمرده‌تر از هر سال بود. عید برای بقیه معنای شادی و دورهمی داشت، اما برای من فقط یادآور یک چیز بود: کنکور. غولی بی‌رحم که هر لحظه به من نزدیک‌تر می‌شد و من هیچ سلاحی برای مقابله باهاش نداشتم.

روزها و شب‌ها در اتاقم حبس شده بودم، غرق در کتاب‌ها و جزوه‌هایی که مثل باتلاقی من رو بیشتر به ته می‌کشیدن. هر چی بیشتر تلاش می‌کردم، کمتر نتیجه می‌گرفتم. معدلم از چیزی که می‌خواستم خیلی پایین‌تر بود و هر تستی که می‌زدم، بیشتر من رو ناامید می‌کرد.

احساس می‌کردم توی یه چاه تاریک و عمیق گیر افتادم. هر چی دست و پا می‌زدم، بیشتر فرو می‌رفتم. صدای خنده‌های بقیه رو می‌شنیدم، اما خودم نمی‌تونستم بخندم. انگار یه دیوار شیشه‌ای بین من و دنیای بیرون کشیده شده بود.

خانواده‌ام تمام تلاششون رو می‌کردن که من رو دلداری بدن، اما حرف‌هاشون مثل آبی بود که روی شن ریخته می‌شد. هیچ‌کس نمی‌فهمید که توی دلم چی می‌گذره. هیچ‌کس نمی‌فهمید که چقدر از خودم متنفر شدم.

بارقه‌ای از امید: آشنایی با بنیاد شفیعی

توی همین روزهای تاریک و ناامیدی بود که به طور اتفاقی با بنیاد علمی و آموزشی شفیعی آشنا شدم. یکی از دوستام لینک یه سری از فیلم‌های آموزشی‌شون رو برام فرستاد و گفت که رایگانه. اولش باورم نشد. فکر کردم حتماً یه کلکی توی کار هست. آخه مگه میشه کسی بیاد این همه زحمت بکشه و آموزش‌های با کیفیت رو رایگان در اختیار بقیه بذاره؟

ولی با خودم گفتم: “چیزی رو از دست نمیدی، یه نگاهی بنداز.” و شروع کردم به دیدن فیلم‌ها. و همون لحظه بود که یه اتفاق عجیب افتاد.

انگار یه دستی از آسمون اومد و من رو از اون چاه تاریک بیرون کشید. فیلم‌ها خیلی خوب و روان بودن. انگار یه معلم دلسوز و مهربون داشت با حوصله تمام درس‌ها رو برام توضیح می‌داد. فهمیدم که مشکل از درس‌ها نیست، مشکل از روش خوندن من بوده. من داشتم اشتباه می‌رفتم.

بنیاد شفیعی فقط فیلم آموزشی نداشت. کلی مقاله و جزوه و نمونه سوال هم در اختیارمون گذاشته بود. یه عالمه مشاور تحصیلی هم بودن که به سوالاتمون جواب می‌دادن و بهمون انگیزه می‌دادن.

تغییر رویه: تولدی دوباره

با کمک بنیاد شفیعی، یاد گرفتم چطوری برنامه‌ریزی کنم، چطوری تست بزنم، چطوری خلاصه‌نویسی کنم و چطوری استرس‌ام رو کنترل کنم. یاد گرفتم که چطوری از وقتم به بهترین شکل ممکن استفاده کنم و چطوری به خودم باور داشته باشم.

نوروز 1403 دیگه اون نوروز غم‌انگیز نبود. به جای ناامیدی، پر از امید و انگیزه بودم. هر روز بیشتر از روز قبل درس می‌خوندم و هر روز بیشتر به هدفم نزدیک می‌شدم. دیگه احساس نمی‌کردم که دارم توی یه باتلاق فرو می‌رم. حالا احساس می‌کردم که دارم توی یه مسیر درست حرکت می‌کنم.

البته این به این معنی نبود که دیگه هیچ مشکلی نداشتم. روزهای سخت زیادی رو پشت سر گذاشتم. گاهی اوقات خسته می‌شدم، گاهی اوقات ناامید می‌شدم، اما هیچ وقت دست از تلاش برنداشتم. می‌دونستم که بنیاد شفیعی پشتمه و داره ازم حمایت می‌کنه. می‌دونستم که تنها نیستم.

لحظه موعود: رتبه سه رقمی و معدل درخشان

و بالاخره، روز موعود فرا رسید. روز اعلام نتایج کنکور. قلبم داشت از سینه بیرون می‌زد. با ترس و لرز وارد سایت شدم و کارنامه‌ام رو دیدم. باورم نمی‌شد! رتبه سه رقمی! همون رتبه‌ای که همیشه آرزوش رو داشتم.

اشک شوق از چشمام سرازیر شد. زنگ زدم به مادرم و خبر رو بهش دادم. صدای جیغ و دست زدنش رو از پشت تلفن می‌شنیدم. به خودم افتخار می‌کردم. به تلاشی که کرده بودم و به کمکی که از بنیاد شفیعی گرفته بودم.

چند هفته بعدش هم نوبت اعلام نتایج امتحانات نهایی رسید و اونجا هم یه سورپرایز دیگه منتظرم بود: معدل 19.43! انگار همه‌چیز داشت به بهترین شکل ممکن پیش می‌رفت. انگار تمام سختی‌هایی که کشیده بودم، بالاخره نتیجه داده بود.

پیامی از اعماق وجود

می‌خوام به همه کنکوری‌ها بگم که هیچ وقت ناامید نشن. هیچ وقت فکر نکنن که نمی‌تونن. اگه من تونستم، شما هم می‌تونید. فقط کافیه بخواین و از منابع درست استفاده کنید. به خودتون باور داشته باشید و هیچ وقت دست از تلاش برندارید.

از بنیاد علمی و آموزشی شفیعی هم یه دنیا ممنونم. اگه کمک‌های رایگان اونها نبود، شاید هیچ وقت نمی‌تونستم به این موفقیت برسم. اونها به من یاد دادن که هیچ چیز غیرممکن نیست و با تلاش و پشتکار میشه به هر چیزی رسید.

امیدوارم این دلنوشته بتونه بهتون انگیزه بده و بهتون یادآوری کنه که شما هم می‌تونید موفق بشید. فقط کافیه شروع کنید.

به امید موفقیت همه شما!

🔷دل‌نوشته🔷

سلام به هم‌سنگری‌های کنکوری خودم!

یه کنکوری پر از انگیزه و امید هستم برای کنکور 1404! می‌دونم راه سختی در پیش داریم، اما من مصممم که به هدفم برسم: یه رتبه سه رقمی خفن! 😎

از وقتی که تصمیم گرفتم کنکور رو جدی شروع کنم، دنبال یه منبع خوب و کارآمد بودم که بتونه منو تو این مسیر راهنمایی کنه. خیلی تحقیق کردم، با دانش‌آموزای سال‌های قبل صحبت کردم و بالاخره اسم بنیاد علمی و آموزشی علیرضا شفیعی رو شنیدم. تعریف پکیج مثبت شصتشون رو خیلی شنیده بودم و تصمیم گرفتم یه شانسی بهش بدم.

از وقتی که پکیج رو تهیه کردم، انگار یه نقشه گنج پیدا کردم! 🤩 همه چی طبقه‌بندی شده، منظم و با یه زبون ساده و قابل فهم توضیح داده شده. دیگه خبری از اون حجم زیاد کتاب و جزوه و سردرگمی نیست.

برنامه‌ریزی درسی پکیج واقعاً عالیه. بهم کمک می‌کنه که به همه درس‌ها به اندازه کافی وقت بدم و هیچ درسی رو از قلم نندازم. تست‌های متنوع و آزمون‌های شبیه‌ساز کنکور هم باعث میشه که نقاط ضعف و قوتم رو بشناسم و برای تقویتشون تلاش کنم.

اما چیزی که بیشتر از همه برام انگیزه بخشه، حس حمایتیه که از طرف بنیاد شفیعی دریافت می‌کنم. مشاوران دلسوز و باتجربه‌شون همیشه در دسترس هستن و به سوالاتم با حوصله و دقت جواب میدن. حس می‌کنم یه تیم پشتیبانی قوی پشت منه که نمیذاره ناامید بشم و از هدفم دور شم.

من می‌دونم که رسیدن به رتبه سه رقمی کار آسونی نیست، اما با پکیج مثبت شصت بنیاد شفیعی، حس می‌کنم ابزار لازم برای رسیدن به این هدف رو دارم. هر روز با انگیزه بیشتری درس می‌خونم، تست می‌زنم و برای کنکور 1404 آماده میشم.

به همه شما کنکوری‌های عزیز هم پیشنهاد می‌کنم اگه دنبال یه منبع خوب و یه تیم پشتیبانی قوی هستید، حتماً یه نگاهی به پکیج مثبت شصت بنیاد شفیعی بندازید. مطمئنم که پشیمون نمیشید! 😉

به امید موفقیت همه ما در کنکور 1404! 💪

🔷دل‌نوشته🔷

سلام به همه کسانی که مثل من، طعم تلاش‌های بی‌وقفه و گاهی ناامیدکننده رو چشیده‌اند.

من داوطلب کنکوری هستم که سه سال تمام، عمرش رو پای این آزمون گذاشت. سه سال پر از کتاب، تست، کلاس، امید، ناامیدی، و دوباره امید. شاید باورتون نشه، ولی هر سال بعد از اعلام نتایج، یه گوشه می‌نشستم و با خودم فکر می‌کردم یعنی میشه یه روز من هم به آرزوم برسم؟

سال اول و دوم، با روش‌های سنتی درس می‌خوندم. کلی کتاب کمک درسی و جزوه داشتم، ولی نمی‌دونستم چطور باید این حجم از اطلاعات رو جمع‌بندی کنم و توی ذهنم نگه دارم. ترازهام هم خیلی بالا و پایین می‌شد و نمی‌تونستم یه روند صعودی رو حفظ کنم.

سال سوم، دیگه واقعاً خسته شده بودم. احساس می‌کردم تمام انگیزه‌ام رو از دست دادم. یه روز که داشتم با یه دوست قدیمی صحبت می‌کردم، اون بهم پکیج مثبت شصت درصد بنیاد علمی و آموزشی شفیعی رو معرفی کرد. اولش خیلی بی‌اعتماد بودم، چون فکر می‌کردم دیگه هیچ راهی برای من نمونده. ولی دوستم اصرار کرد که حداقل یه نگاهی بهش بندازم.

وقتی با پکیج شفیعی آشنا شدم، یه حس جدیدی توی وجودم زنده شد. روش تدریسشون خیلی متفاوت بود. مباحث رو به صورت مفهومی و ساده توضیح می‌دادن و با استفاده از مثال‌های کاربردی، مطالب رو توی ذهنم تثبیت می‌کردن. برنامه‌ریزی درسی‌شون هم خیلی دقیق و منظم بود و باعث شد بتونم به همه درس‌ها به اندازه کافی وقت بدم.

اما چیزی که بیشتر از همه برام مهم بود، پشتیبانی و مشاوره بی‌نظیرشون بود. هر وقت سوالی داشتم یا احساس ناامیدی می‌کردم، مشاوران دلسوز و باتجربه‌شون با صبر و حوصله بهم کمک می‌کردن و بهم انگیزه می‌دادن. اونا فقط مشاور درسی نبودن، بلکه یه جورایی دوست و همراه من توی این مسیر سخت بودن.

روز کنکور، با یه حس متفاوت وارد جلسه شدم. دیگه خبری از اون استرس و نگرانی‌های همیشگی نبود. احساس می‌کردم آماده‌ام و می‌تونم از پس هر سوالی بربیام. وقتی نتیجه‌ها اومد، اشک شوق از چشمام جاری شد. من بالاخره به آرزوم رسیده بودم و توی رشته حقوق دانشگاه خوارزمی قبول شده بودم!

به همه کسایی که مثل من، چند سال پشت کنکور موندن و ناامید شدن، می‌گم که هیچ وقت تسلیم نشید. همیشه یه راهی هست. پکیج مثبت شصت درصد شفیعی، یه معجزه برای من بود و امیدوارم برای شما هم باشه.

🔷دل‌نوشته🔷

به نام خدای مهربان

سلام به همه کنکوری‌های عزیز!

من حسام محمدی هستم، یه روزی مثل شما پر از استرس و نگرانی بودم. یادمه سال کنکور، هر روز با یه عالمه کتاب و جزوه دست و پنجه نرم می‌کردم. احساس می‌کردم هرچی بیشتر می‌خونم، کمتر یاد می‌گیرم. ترازم روز به روز پایین‌تر می‌اومد و ناامیدی داشت کم‌کم وجودمو فرا می‌گرفت.

یه روز که داشتم توی اینترنت دنبال یه راه حل می‌گشتم، با پکیج مثبت شصت درصد بنیاد علمی و آموزشی شفیعی آشنا شدم. اولش یه کم تردید داشتم، چون تبلیغات زیادی دیده بودم و نمی‌دونستم کدومشون واقعاً کارسازن. ولی بعد از خوندن نظرات بقیه دانش‌آموزا و دیدن نتایجشون، تصمیم گرفتم امتحانش کنم.

راستش رو بخواید، از همون روز اول حس کردم یه چیزی فرق کرده. پکیج خیلی جامع و کامل بود و همه مباحث رو به صورت طبقه‌بندی شده و مفهومی آموزش می‌داد. دیگه خبری از اون حجم زیاد کتاب و جزوه نبود و می‌تونستم با تمرکز بیشتری روی مطالب مهم‌تر وقت بذارم.

برنامه‌ریزی درسی پکیج هم خیلی خوب بود و باعث شد بتونم به همه درس‌ها به اندازه کافی وقت بدم. تست‌های طبقه‌بندی شده و آزمون‌های شبیه‌ساز کنکور هم کمک زیادی بهم کردن تا نقاط ضعف و قوتم رو شناسایی کنم و برای رفع اشکالاتم تلاش کنم.

اما چیزی که بیشتر از همه برام ارزش داشت، پشتیبانی و مشاوره بی‌نظیر بنیاد شفیعی بود. هر وقت سوالی داشتم یا به مشکلی برمی‌خوردم، مشاوران دلسوز و باتجربه‌شون با حوصله و دقت راهنماییم می‌کردن. اونا نه تنها توی درس‌ها کمکم می‌کردن، بلکه از نظر روحی و روانی هم حمایتم می‌کردن و بهم انگیزه می‌دادن.

روز کنکور، با اینکه استرس داشتم، ولی یه حس اطمینان و آرامش عجیبی هم توی وجودم بود. می‌دونستم که تمام تلاشم رو کردم و برای هر سوالی آماده‌ام. وقتی نتیجه‌ها اومد، باورم نمی‌شد! رتبه سه رقمی کنکور تجربی رو به دست آورده بودم!

این موفقیت رو مدیون خدا، خانواده‌ام و البته بنیاد علمی و آموزشی شفیعی هستم. اگه شما هم مثل من دنبال یه راه مطمئن برای موفقیت توی کنکور هستید، بهتون پیشنهاد می‌کنم حتماً پکیج مثبت شصت درصد شفیعی رو امتحان کنید. مطمئنم که پشیمون نمی‌شید.

به امید موفقیت همه شما کنکوری‌های عزیز!

🔷دل‌نوشته🔷

بخوانیم از دانش‌آموزی که از مقایسه‌ بین فرزندان خانواده ناراضی و خسته است اما می‌خواهد بدرخشد...

سلام

خواهرم سال ۱۴۰۲ داوطلب بنیاد شما بود و از بچگی درسخون و زرنگ بود.

من دو سال تحصیلی از اپن کوچیکترم ولی خب هیچوقت به اندازه‌ی اون خوب نبودم

نه توی درس

نه توی هیچی!

به خاطر همین همه همیشه اونو به رخ من کشیدن

از خانواده بگیر تا دوست و همسایه!

خواهرم اینقدر درسش خوب بود که همه مطمئن بودیم پزشکی قبول می‌شه.

هم پکیج مثبت شصت استاد شفیعی رو گرفته بود و هم با بنیاد علمی و آموزشی شفیعی انتخاب رشته کرد.

خواهرم الان ترم سه رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهرانه...

من اصلا از این بابت خوشحال نیستم

چون خیلی غرورم شکسته

ولی از همون موقع که داوطلب موسسه شفیعی بود؛ تصمیم گرفتم خودم هم که دوازدهمی شدم در این موسسه ثبت نام کنم.

الان دو ماهه که دارم از خدمات مشاورتون استفاده می‌کنم و احساس می‌کنم که کلی پیشرفت کردم.

من مطمئنم اگر تا پایان کنکور ۱۴۰۴ همراه شما باشم حتی از خواهرم هم موفق‌تر می‌شم و دیگه خانوادم و اطرافیان حرفی برای گفتن ندارن!

من هنوز شکوفا نشدم ولی قطعا با حمایت‌های استاد علیرضا شفیعی بزودی تمام استعدام شکوفا می‌شه و دانشجوی بهترین رشته و دانشگاه ایران می‌شم.

یه توصیه به خانواده‌ها می‌کنم اینکه هیچوقت دل بچه‌هاتون رو نشکونید و باهم مقایسشون نکنید.

ولی من شک ندارم که همین شکستن دلم باعث موفقیتم می‌شه...

خیلی دعاگوی استاد شفیعی عزیز و گروهشون هستم که مارو برای موفقیت بیدار می‌کنند!

محمدمهدی نوایی دانش‌آموز کلاس دوازدهم رشته تجربی

🔷دل‌نوشته🔷

باهم روایت داوطلبی را بخوانیم که معتقد است؛ تهیه‌ی پکیج مثبت شصت درصد تیری طلایی بوده که اورا به مقصد بی‌نظیری رسانده است...

در هیاهوی آخرین روزهای سال ۱۴۰۲ بودیم که با دو نفر از همکلاسی‌هام به صورت دسته جمعی تصمیم گرفتیم پکیج مثبت شصت درصد استاد علیرضا شفیعی رو تهیه کنیم.

تیر های زیادی رو برداشته بودیم! منظورم این هست که مسیرهای زیادی رو انتخاب کرده بودیم تا بتونیم در کنکور امسال یک نتیجه‌ی خوب به دست بیاریم.

ولی یک جوری بود احساسمون انگار هنوز اون تیر طلایی رو برنداشته بودیم!!

با اینکه خیلی هزینه‌های زیادی صرف شده بود اما احساس موفقیت زیادی نداشتیم.

اما یک حسی به من می‌گفت که این تیر طلاییه! این مثبت شصت یک تیر طلاییه!!

خلاصه که پکیج رو خریدیم و مشغول شدیم طبق برنامه...

بعد از نوروز بود که فهمیدم بله این واقعا تیر طلاییه!

اون احساسِ موفقیته که نداشتم رو به دستم آوردم؛ هم من و هم دوستام که این بسته رو خریده بودیم.

از همان آخرین روزهای فروردین بقیه منابع رو کنار گذاشتیم و فقط زوم کردیم روی مثبت شصت درصد آقای شفیعی عزیز.

چون دوست دارم سریع‌تر بریم سراغ اصل مطلب، بگم که کنکور ۱۴۰۳ رو دادیم با یک حس عمیقی از موفقیت...

پکیج مثبت شصت یک کاری با من کرد که اصلا استرسی رو تجریه نکردم در مورد کنکور و نتیجه‌اش.

نتایج کنکور اومد و انتخاب رشته انجام شد و همین چند هفته پیش که نتایج نهایی اومد من طبق چیزی که پیش‌بینی می‌کردم بهترین رشته و در بهترین دانشگاه پذیرفته شدم.

دوستای دیگه‌ی من که در راه درس خوندن مقل همدیگه عمل کردیم هم به هدف اصلیشون رسیدن.

حالا بعد از گذشت تقریبا هشت ماه از خرید پکیج مثبت شصت درصد بنیاد علمی و آموزشی شفیعی از این هفته من دانشجوی دانشگاه فردوسی مشهد در نوبت روزانه در رشته‌ی مدیریت بازرگانی شدم.

استاد علیرضا شفیعی دمت گرم!

پکیج مثبت شصتتون همون تیر طلایی بود که برداشتم!

🔷دل‌نوشته🔷

از دانش آموزی بخوانیم که فرصت انتخاب رشته با بنیاد علمی و آموزشی شفیعی را مثل یک شانس می‌داند که فقط یکبار در خانه‌اش را زده است!

امسال نزدیک به اواخر مرداد بود که با بنیاد استاد شفیعی آشنا شدم.

دقیقا وقتی که هیچ امیدی به موفقیت نداشتم و مطمئن بودم باید پشت کنکور بمونم.

همه جا از انتخاب رشته استاد شفیعی حرف می‌زدن

منم به همین واسطه باهاشون آشنا شدم.

دوستام قرار بود همگی باهاشون انتخاب رشته کنند.

ولی بابای من اجازه نمی‌داد که اعتماد کنم به موسسه‌ای برای انتخاب رشته.

از اونجایی که تراز و درصدهای من خیلی معمولی بود در واقع امیدی هم نداشتم که بتونم به رشته‌ای که می‌خوام‌ برسم.

بعد از دریافت مشاوره از بنیاد شفیعی، تصمیم گرفتم هر طور شده تمام پس‌اندازم را بدهم و با استاد شفیعی انتخاب رشته کنم.

چون شانس یکبار در خونه‌ی هرکسی رو می‌زنه.

من فهمیدم با پشت کنکور موندن حتی همین ترازها و درصد هارو هم ممکنه بعدا کسب نکنم.

همه‌ی پس‌اندازم به همراه پول توی جیبی همان ماهم به سختی به اندازه‌ی هزینه‌ی انتخاب رشته شد و با جون و دل پرداخت کردم.

با دیدن ورکشاپ‌های انتخاب رشته‌ی استاد علیرضا شفیعی مطمئن شدم که به یکی از رشته‌های هدفم می‌رسم.

بعد از اون کلی منتظر نتایج یعنی کارنامه ملاک انتخاب رشته موندیم و تنها امید من فقط به انتخاب رشته استاد شفیعی بود.

بعد از اعلام نتایج وقتی رتبه‌ام رو دیدم خیلی جا خوردم چون خیلی بد تراز چیزی بود که فکر می‌کردم.

به حرف استاد شفیعی گوش دادم و تئوری حبابی که بارها بهش اشاره داشتن رو بهش اعتقاد داشتم از همون ابتدا.

خلاصه که پروسه انتخاب رشته من شروع شد و طبق علاقمندی‌هام فرم انتخاب رشته من چیده شد.

با دانشگاه‌ها و حتی رشته‌هایی توسط مشاورم در بنیاد شفیعی آشنا شدم که اصلا از وجودشون خبر نداشتم؛ در صورتی که تمام هدف و آرزوی من رو در بر می‌گرفتن.

الان در حین سپری کردن انتظاری هستم که مطمئنم نتیجه‌ای خوب برایم خواهد داشت.

مطمئنم به اینکه انتخاب رشته‌ام توسط تیم بنیاد علمی و آموزشی شفیعی انجام شده همیشه افتخار می‌کنم.

امیدوارم در همین هفته‌های آینده که نتایج نهایی کنکور میاد؛ همه‌ی ما بخصوص کسانی که مثل من برای اهدافشون جنگیدن موفق بشیم.

با سپاس از استاد علیرضا شفیعی که دلسوزانه در کنار ما بودند در این ایام.

ماهان سیدی شاگرد شما

🔷دل‌نوشته🔷

باهم از داوطلبی بخوانیم که سال گذشته با انتخاب رشته و چیدمان غیراصولی با رتبه سه رقمی مردود شده و امسال قرار است با انتخاب رشته بنیاد شفیعی دانشجوی پزشکی شود!

کنکوری سال ۱۴۰۲ هستم و با رتبه‌ی ۷۵۲ منطقه دو در انتخاب رشته مردود شدم‌!
خیلی عجیب و روی مخه!
ولی واقعیه
من با رتبه سه رقمی سال پیش مردود شدم و از دانشگاه رفتن ناکام موندم.
پارسال بعد از اعلام رتبه‌ها اونقدر به خودم مغرور شدم که حتی بج سینه‌ی گوشی پزشکی هم سفارش دادم و اتاقم رو پر از پوستر های خاص پزشکی کردم؛ می‌دونم می‌خندید ولی حتی توی بیو پیج اینستامم نوشتم دانشجوی پزشکی!!
رتبه زیر ۱۰۰۰ رتبه‌ی خوبی بود.
امکان قبولی در نوبت دوم تهران و روزانه بعضی شهرهارا داشتم؛ البته این نظر خودم و بعضی اطرافیانم بود.
انتخاب رشته را هم مغرورانه انجام دادم و منتظر نشستم تا نتایج نهایی اعلام شود و برم سر کلاس!
در این مدت همه دوستان فامیل را مهمون کردم و خلاصه جشن قبولی در رشته پزشکی رو پیش پیش گرفت.
نتایج نهایی آمد و من فکر می‌کردم اشتباهی شده!
چهار بار وارد سایت شدم و در آخر فهمیدم که واقعا مردود شدم...
مردودی تنها چیزی بود که هرگز بهش فکر نمی‌کردم
آخه با رتبه سه رقمی و مردود...
مضحکه عام و خاص شدم و همه بهم می‌خندیدن؛ چند ماه بعد یعنی حدود اوایل زمستان با یکی از همکلاسی‌هام حرف می‌زدم که فهمیدم با رتبه ۶۲۰۰ پزشکی روزانه قبول شده و معتقد بود فقط چیدمان انتخاب رشته کمکش کرده.
اونجا بود که فهمیدم مشکل من فقط از چیدن رشته‌ها در انتخاب رشته بوده.
رفیقم بنیاد شفیعی را به من معرفی کرد که برای خودش هم انتخاب رشته کرده بودند.
من فهمیدم باید برای انتخاب رشته به تیم مخصوص و کاربلد بسپارم.
من مغرور شده بودم و موقع انتخاب رشته اصلا به این موضوع فکر نمی‌کردم.
حالا هنوز جای شکرش هست که با تراز و رتبه سال گذشته می‌توانم دوباره امسال انتخاب رشته کنم.
امسال با ثبت نام در انتخاب رشته استاد شفیعی خیالم راحت است که به حقم می‌رسم.
اینکه با گروه بنیاد استاد علیرضا شفیعی آشنا شدم شانس خوبی برای من بود؛ چون در غیر این صورت ممکن بود ورود به دانشگاه را برای امسال هم از دست بدهم.
حالا با دیدن ورکشاپ‌های آموزشی انتخاب رشته استاد شفیعی و کامل شدن اطلاعاتم در این‌رابطه؛ شک ندارم که با چیدمان بنیاد علمی و آموزشی شفیعی به رشته پزشکی خواهم رسید.
البته یکسال دیرکرد برای من درس بزرگی شد تا هرگز به خودم غره نشوم...
با آرزوی موفقیت برای همه داوطلبان انتخاب رشته استاد شفیعی.

🔷دل‌نوشته🔷

از داوطلبی بخوانیم که پس از شکست های بسیار و کلاهبرداری از سوی موسسات زرد کنکوری در نهایت با اعتماد به بنیاد استاد شفیعی توانسته اکنون دانشجوی رشته‌ی دندانپزشکی باشد!

زیر فشار یک مشت موسسه‌ی فیک و کلاهبردار در حال له شدن بودم که بنیاد علمی و آموزشی شفیعی را شناختم...

سال ۱۴۰۲ دومین سالی بود که توسط مشاوران زرد کنکوری شکست می‌خوردم و به هیچ عنوان نمی‌توانستم به تیمی یا شخصی اعتماد کنم و آینده‌ی نامشخص تحصیلی ام را به آن‌ها بسپارم.

بنیاد علمی و آموزشی شفیعی را برادر دوستم معرفی کرد. خودش سه سال قبل با انتخاب رشته‌ی استاد شفیعی دانشجوی رشته‌ی رادیولوژی دانشگاه روزانه شهرشان قیوب شده بود و رتبه‌اش حدود ۱۹ هزار بود.

این یک نمونه‌ی موفق بود که ما از بنیاد شفیعی دیدیم هر چند من هیچ اعتمادی نمی‌توانستم به موسسات کنکوری بکنم.

پدر و مادرم در پی تحقیق درباره‌ی بنیاد علمی و آموزشی شفیعی رفتند و با دو سه روز دوندگی و پرس‌وجو به این نتیجه رسیدند که استاد شفیعی با داشتن تمام مجوزها و تحصیلات مربوط تنها کسی است که در ایران به طور کاملا قانونی اقدام به انتخاب رشته بچه‌های کنکوری و ارائه خدمات آموزشی کرده است.

من اما هنوز از اعتماد می‌ترسیدم که پدرم در همین فاصله ثبت نام انتخاب رشته ام با بنیاد شفیعی را تکمیل کرد.

رتبه‌ی من در کنکور ۱۴۰۲ دقیقا برابر شد با ۲۱ هزار و انتخاب رشته‌‌ام را استاد شفیعی تمام کرد.

بنیاد شفیعی باعث شد اعتماد از بین رفته‌ی من به افراد به جهت حمایت تحصیلی برگردد.

به جای تمام کلاهبرداری‌هایی که از من شده بود طی دوسال، کاری که بنیاد شفیعی انجام داد همه را جبران کرد.

من با انتخاب رشته و چیدمان معجزه‌آسای استاد شفیعی دانشجوی رشته‌ی دندانپزشکی دانشگاه جندی شاپور اهواز شدم؛ بعد از سال‌ها انتظار و در اوج ناامیدی...

استاد علیرضا شفیعی شما به من نشان دادید که میان جمعی که همه خلف‌وعده می‌کنند و اعتماد را سلب می‌کنند؛ می‌شود به کسی که ایمان به خدا دارد اعتماد کنیم و در آخر نتیجه‌ای زیبا را شاهد باشیم.

ممنونم از تمام پرسنل بنیاد علمی و آموزشی شفیعی که طبق قوانین مربوط و با داشتن مجوزهای لازم کار می‌کنند.

🔷دل‌نوشته🔷

از دانش‌آموزی بخوانیم که با رتبه‌ی پنج‌رقمی منطقه با انتخاب رشته‌ی بنیاد علمی و آموزشی‌شفیعی توانست دانشجوی رشته‌ی پرستاری دانشگاه روزانه اصفهان شود...

روزهای میانی تابستان ۱۴۰۲ بود که برای گذراندنشان از سال قبل برنامه‌ریزی کرده بودم؛ اما بعد از اینکه کنکور سراسری تمام شد و من بی‌نهایت احساس باخت می‌کردم، تمام برنامه‌هایم بهم ریخت‌.

برای موفقیت در کنکور بسیار تلاش کردم و حتی هزینه‌های مختلفی هم خانواده‌ام مجبور شدند بپردازند اما با همه‌ی این‌ها من کنکور را خراب کردم.

همان روزها از طریق اینستاگرام با بنیادعلمی و آموزشی شفیعی آشنا شدم.

استاد شفیعی از معجزه صحبت می‌کرد؛ از گل دقیقه‌ی ۹۰!

بعد از تحقیق درباره‌ی بنیاد استاد شفیعی فهمیدم که مهارت انتخاب رشته‌شان نظیر ندارد و دقیقا طناب نجاتی است برای افرادی مثل من که درحال غرق شدن هستند.

برای انتخاب رشته در بنیاد علمی و آموزشی شفیعی ثبت نام کردم؛ این تنها راهی بود که برای موفقیت داشتم. چند روز بعد نتایج آمد.

اما خیال من دیگر نگران نبود!

نتایج آمد و من رتبه‌ام به قول استاد شفیعی مثل کدملی‌ام شده بود!...

پنجاه و پنج هزار منطقه یک ۵۵۰۰۰، یک شوخی نیست این رتبه واقعا معنای باختن می‌داد‌.

تیم بنیاد استاد شفیعی انتخاب رشته‌ی من را انجام داد و دل من آرامش گرفت که قطعا با مهارتی که بنیاد علمی و آموزشی شفیعی برای چیدمان انتخاب رشته‌ی به کار گرفت؛ بهترین نتیجه حاصل می‌شود.

توقع من کم نبود؛ با اینکه رتبه‌ام بسیار خراب شده بود اما من فقط رشته‌های خوبی مثل پرستاری و بقیه‌ی پیراپزشکی هارا می‌خواستم‌.

پرستاری دقیقا مثل رویا بود برای من، چون طبق آماری که به طور رسمی اعلام شده بود؛ فقط ۶۰۰۰ صندلی در تمام دانشگاه‌ها و تمام دوره‌ها برای رشته پرستاری در کشور بود و این یعنی شانس قبولی من با رتبه ۵۵۰۰۰ در این رشته صفر بود.

روز نتایج نهایی کنکور ۱۴۰۲ فرا رسید و از آن نتیجه‌ای که در نقطه ایده‌آل من بود هم بهتر حاصل شد!

درست در اوج روزهایی که مادر و پدرم هم از دانشجو شدن من در دانشگاه روزانه قطع امید کرده بودند و همه‌ی دوستان و حتی دبیرها و کادر دبیرستان هم من را مسخره می‌کردند؛ من مقابل همه رو سفید شدم!

بله...

من با رتبه ۵۵۰۰۰ منطقه و فقط با چیدمان اصولی بنیاد علمی و آموزشی شفیعی موقع انتخاب رشته در نهایت در رشته‌ی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی اصفهان دانشکده پرستاری و مامایی پذیرفته شدم.‌..

رشته و دانشگاهی که به طور معمول شانسی برای قبولی‌اش نداشتم؛ اما با چیدمان حرفه‌ای استاد شفیعی تونستم وارد این رشته و دانشگاه بشم.

من از مهر ماه ۱۴۰۲ دانشجوی رشته‌ی پرستاری دانشگاه روزانه اصفهان شدم در حالی که رتبه‌ کنکورم درست مثل رتبه‌هایی بود که نتیجه انتخاب رشته‌شان مردود می‌شود...

من اما به بنیاد علمی و آموزشی شفیعی اعتماد کردم و این اعتماد تمام آینده‌ام را تحت تاثیر قرار داد.

قبولی با رتبه‌ی پنج رقمی در رشته‌ی پرستاری و دانشگاه روزانه نشان از حرفه‌ای بودن و بی‌نظیر بودن بنیاد علمی و آموزشی شفیعی است.

خداراسپاس می‌گویم که در بدترین روزهای زندگی‌ام راه درست را مقابلم قرار داد و موجب شد با بنیادشفیعی آشنا شوم.

و از استاد علیرضا شفیعی و تیم فوق‌العادشان هم تا همیشه سپاسگزارم که رنگ موفقیت را به زندگی تحصیلی من زدند.

دستتان را می‌بوسم

نسترن یغماییان، دانشجوی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، شاگرد شما

🔷دل‌نوشته🔷

اینبار بخوانیم از دانش‌آموزی که معتقد است آشنایی با بنیاد علمی و آموزشی شفیعی برایش مانند یک نوشیدنی انرژی‌زا بوده و ایشان را یک‌سر و گردن بالاتر از همکلاسی‌هایش برده...

کمتر از یک هفته مانده به کنکور سراسری
کنکوری که از هر جهت نگاهش می‌کنم قرار است آینده من را بسازد...
نگرانی من سه سال بود که تمامی نداشت برای آن روزی که اکنون یک ماه به آن مانده!.
اما مسیر درستی که پیش پایم قرار گرفت پاداش روز و شب های نگرانی‌ام را داد.
قبل از شروع سال تحصیلی امسال یعنی قبل از شروع پایه دوازدهم با بنیاد استاد شفیعی آشنا شدم.
فکر می‌کردم برای گرفتن مشاوره و شروع برای آن روز سرنوشت ساز زود است اما مادرم اصرار داشت که از همین حالا باید شروع کنی حتی الان دیر هم شده.
من بنا به تجربه‌ی بیشتر مادرم قبول کردم که در بنیاد علمی و آموزشی شفیعی ثبت نام کنم.
اوایل همه چیز سخت بود
طبق برنامه زندگی کردن و درس خواندن؛ اما من با مشاوری که استاد شفیعی برایم انتخاب کرد هرگز از تفریح دور نشدم.
همه چیز عادی بود تا امتحانات ترم اول که من فهمیدم یک سر و گردن از همکلاسی هایم بالاتر هستم.
این شبیه یک نوشیدنی انرژی زا بود!
من بیشتر تلاش کردم و دیگه استرس اون روز سرنوشت ساز رو نداشتم...
ایام نوروز و هر تعطیلی که بین سال بود من را به احساس پوچی نمی‌‌رساند چون برنامه داشتم و اکنون فقط حدود یک ماه تا آن روز سرنوشت ساز فرصت دارم.
ولی هیچ نگرانی ندارم چون مسیر درست را از استاد شفیعی یاد گرفتم و دیگه موفقیت برایم دشوار نیست.
دوستتون دارم همیشه استاد علیرضا شفیعی عزیز.

🔷دل‌نوشته🔷

باهم از دانش‌آموزی بخوانیم که می‌گوید تذکر مادرش موجب شده تا با خدمات بنیاد شفیعی آشنا شود و از عملکردش در کنکور ۱۴۰۳ خیلی راضی باشد...

بجنب اگه می‌خوای معلم بشی!

تقریبا روزهای آخر بهمن ماه ۱۴۰۲ بود که یکدفعه مادرم این جمله را به من گفت!

خب اینکه همه می‌دونستن من دوست دارم معلم بشم و مامانم از بچگیم اینو می‌دونست؛ درست ولی اینکه یهو بهم گوشزد کرد خیلی عجیب بود.

آن لحظه خیلی کوتاه خندیدم و گذر کردم...

بعد از آن طبق عادت به حرف مادرم خیلی فکر کردم و هر لحظه بیشتر ذهنم درگیر شد.

احساس می‌کردم جایی کم‌کاری کردم که مادرم این تذکر را داده.

خب من درس ثابت مدرسه را می‌خواندم و نهایتا یک کتاب تست هم برای تایم های آزاد داشتم.

شرایط فرهنگیان امسال تغییر کرد ولی من اقدام خاصی تا آن زمان انجام نداده بودم.

از مادرم پرسیدم که چرا چنین تذکری را داده و گفت که شاگردانش از یک سری منابع خوب و مفید و کوتاه دارن استفاده می‌کنن که قیولبشن در فرهنگیان ۱۴۰۳...

قرار شد کامل از شاگردانش بپرسه و بعد به من بگه که چکار کنم.

مادرم دبیر درس عربی دبیرستان پایه های دوازدهم و یازدهم است.

خلاصه که شاگردانش گفتن که در بنیاد علمی و آموزشی شفیعی ثبت نام کردن و از منابع بسته‌ی آموزشی شفیعی استفاده میکنن.

بعد از آن مادرم در مورد این موسسه تحقیق و جستجو کرد و از اعتبارشان مطمئن شد.

بعد هم من را در بنیاد استاد علیرضا شفیعی ثبت نام کرد و بعد از تماس مشاورانشان من با پکیج مثبت شصت درصد آشنا شدم و فهمیدم باید هرچه سریع‌تر برای تهیه‌اش اقدام کنم.

مثبت شصت عملکرد متوقف شده‌ی من را سرعت بخشید و من را از حالت ثابت در آورد.

منابع کنکور برای من مشخص بود و سوالات احتمالی دلگرمی من بودند.

روز کنکور فرا رسید و پس از آن من فهمیدم اگر آن تذکر مادرم نبود؛ قطعا از جلسه‌ی کنکور سرافکنده بیرون می‌آمدم.

اما حالا به خواست خدا و بعد لطف مادرم و بعد دانش بی‌رقیب بنیاد علمی و آموزشی شفیعی مطمئنم که امسال دانشجوی دانشگاه نسیبه می‌شوم.

اگر استاد علیرضا شفیعی و پکیج ایشان را نداشتم؛ مشخص نبود چه اتفاقی برای آینده‌ی شغلی من رقم می‌خورد.

خدا خیر بدهد به همه‌ی پرسنل خدوم بنیاد علمی و آموزشی شفیعی و خود استاد علیرضا شفیعی.

🔷دل‌نوشته🔷

بخوانیم از دانش‌آموزی که در انتظار رتبه‌ی تک‌رقمی برای کنکور امسال (۱۴۰۳) است و می‌خواهد ۲۰۶ رتبه‌ی تک‌رقمی بنیاد شفیعی را برنده شود!!!

بنیاد علمی و آموزشی‌ شفیعی را چند سال بود که می‌شناختم و حتی از کلاس‌هایی که برای دهم و یازدهم و بیشتر در شب امتحان برگزار می‌کردند هم استفاده می‌کردم‌.

فقط منتظر بودم که دوازدهمی بشم و هم در کلاس‌ها هم از مشاورانشون و هم از خدمات مختلفشون استفاده کنم‌.

از اول مهر سال ۱۴۰۲ که سال دوازدهمم شروع شد با بنیاد شفیعی تماس گرفتم و اعلام کردم هر خدماتی که برای رشته‌ی من یعنی ریاضی و فیزیک داشتید؛ من می‌خواهم از آن استفاده کنم.

از همان موقع به بعد، در تمام کلاس‌ها شرکت کردم؛ مشاوره‌ی دقیق گرفتم و از پکیج مثبت شصت هم استفاده می‌کنم.

نیمسال نخست، شاگرد اول کلاس شدم و بعد از آن و در تعطیلات نوروز هم بسیار مصمم تر برای موفقیت درسی تلاش کردم.

حالا مطمئنم که با ادامه‌ی این شرایط، برنده‌ی ۲۰۶ خوشرنگی می‌شوم که استاد شفیعی قول داده به رتبه‌ی تک رقمی که بچه‌های بنیادش کسب می‌کنند؛ اهدا کند.

من حالا می‌دانم که با برنامه‌ریزی و تکیه بر علم و دانش تیم آموزشی معتبر مثل استاد شفیعی؛ رسیدن به رتبه‌ی تک رقمی راحت است و باید با اراده برایش تلاش کرد.

در کنکور اردیبهشت ماه به بهترین نحو ممکن شرکت کردم و احتمال اینکه رتبه‌ی برتر باشم خیلی زیاد است.

در کنکور تیر هم با برنامه‌ای که مشاورِ بنیاد استاد شفیعی به من داده مطمئنا بی‌نقص عمل می‌کنم و برنده‌ی ۲۰۶ خواهم شد.

🔷دل‌نوشته🔷

باهم از داوطلبی بخوانیم که هنوز بعد از گذشت ۹ ترم تحصیلی، باور ندارد که با رتبه‌ای خیلی طولانی دانشجوی رشته‌ی داروسازی است!...

سال ۱۳۹۹ همان سالی که کنکور بیشترین فراز و نشیب تاریخی خود را از نظر زمانبندی تجربه کرد و به نظر من مدال استرس‌زا ترین کنکور تاریخ بشریت به کنکور همون سال ۱۳۹۹ تعلق می‌گیره؛ بود.

من دختر نوجوانی بودم که سه سال تلاش کرده بودم تا به رشته‌ی هدفم برسم.

اواخر سال تحصیلی که تعطیلی کرونا شروع شد و با هزار مشکل امتحانات نهایی برگزار شد و بعد از اون جابجایی چندباره‌‌ی زمان کنکور و... و خلاصه که روزگار برای من مثل جهنم شده بود.

روزهای اول مرداد ماه بود که به حد مرگ دچار کرونا شدم و دو هفته یا شاید حتی چند روز هم بیشتر در بیمارستان در بخش ICU بستری شدم.

به لطف خدا و بعد به کمک کادر محترم و نابغه‌ی درمان بهبود یافتم و دقیقا هجدهم مرداد به خانه برگشتم.

آنقدر روزهای سختی بود که تداعی کردنش هم حالم را بهم می‌ریزد.

فقط تنها استرسی که موقع بیماری داشتم و باعث شد چند برابر بیشتر هم از نظر جسمی و هم روحی ضعیف بشم؛ نرسیدن به کنکور یا خراب کردنش بود.

در همان روزهایی که بستری بودم هر بار که پرستار یا پزشکی بالای سرم می‌آمد؛ فقط آرزو داشتم روزی بتوانم در لباس و جایگاه آن‌ها باشم‌.

حتی اواخر که حالم بهتر شده بود در مورد رشته و دانشگاه با بعضی‌هایشان صحبت کردم.

خلاصه وقتی که از بیمارستان مرخص شدم؛ تاریخ برگزاری کنکور مشخص شده بود.

روزهای آخر ماه قرار بود کنکور بدهم و سرنوشتم را رقم بزنم.

حال جسمی‌ام کامل خوب نشده بود و شدیدا نگران بود.

ده تا دوازده روز بعد در روزی که قرار بود کنکور برگزار شود با حال جسمی خیلی خراب در جلسه شرکت کردم.

بعد از آن کم‌کم‌ حالم بهتر شد...

اما اما اما از نتیجه‌ی کنکور نگویم که بدترین حالتش برایم رقم خورد!

رتبه‌ام به قول استاد شفیعی تقریبا برابر با کد ملی‌ام بود!!

بعد از دیدن رتبه هیچ امیدی به دانشگاه رفتن نداشتم و آماده بودم تا یکسال پشت کنکور بمانم...

اما پدرم که قبلا از خدمات بنیاد علمی و آموزشی شفیعی اطلاع داشت تصمیم گرفت شانس من را با انتخاب رشته‌شان امتحان کند.

خلاصه که انتخاب رشته‌ی من به دست تیم بنیاد استاد شفیعی سپرده شد؛ با رتبه‌ای که از بس طولانی بود در ذهنم نمی‌ماند.

انتخاب رشته توسط بنیاد شفیعی انجام شد و من با اینکه علم و آگاهی‌ام نسبت به انتخاب رشته و چیدمان اصولی بالارفته بود اما همچنان به قبولی خودم امیدی نداشتم...

تا اینکه نتایج نهایی کنکور پر فراز و نشیب ۱۳۹۹ منتشر شد و من اینقدر از عدم قبولی اطمینان داشتم که حتی وارد سایت نشدم.

اما بعد از چند ساعت که پدرم متوجه شد نتایج نهایی منشتر شده با لپ‌تاپ به داخل اتاق آمد و گفت خودت ببین!

من نگاه کردم، نگاه کردم و نگاه کردم...

اما الان هم پس از گذراندن تقریبا ۹ ترم از رشته‌ی داروسازی همچنان باور ندارم که با آن رتبه‌ی طولانی وارد دانشگاه شدم و در حال اتمام دوران تحصیلی در رشته‌ای که آرزوی من و بسیاری از دانش‌آموزان تجربی بوده و هست؛ هستم.

خلاصه کنم

بنیاد شفیعی

استاد علیرضا شفیعی

تیم مشاور تحصیلی و انتخاب رشته‌ی بنیاد علمی و آموزشی‌ شفیعی

حمایت شما بزرگترین اقبال من در زندگی بود، هست و خواهد بود.

ممنونم ابتدا از خدا که در بدترین شرایط زندگی، بهترین راه رو نشونم داد و وقتی سر جلسه ازش دلخور بودم؛ اجازه نداد دلخور بمونم و برام معجزه کرد.

بعدش هم از بنیاد استاد علیرضا شفیعی خیلی ممنونم که تمام زندگی آینده‌ی من رو با علم و آگاهی متحول کردند.

🔷دل‌نوشته🔷

از دانش‌موزی بخوانیم که از عملکردش در اولین کنکور زندگی خود بسیار رضایت دارد و می‌گوید کنکور هم یک مرحله است برای رسیدن به هدف...

در اولین کنکور واقعی زندگی‌ام شرکت کردم بی‌آنکه از نتیجه ترسی داشته باشم.

هرکسی در هر سنی از خاطرات کنکورش برایم تعریف کرده بود از پدر و مادرم تا معلمان و اعضای فامیل...

اما کنکور من وجه اشتراک خاصی با آن‌ها نداشت!

من هدفم معین شده و انگار فقط برای گذران از این مرحله در کنکور شرکت کردم؛ مثل شهری که برای رسیدن به آن باید از آبادی‌های کوچک گذر کنی!

از روزی که بسته مثبت شصت استاد شفیعی را تهیه کردم تمام نگرانی‌ام بابت کنکور خنثی شد.

همه چیز طبق الگویی مشخص پیش می‌رفت.

در آرامش کامل بدون هیچ دغدغه‌ای...

درس‌ها و تست‌های هر درس به نوبت بر ذهن من حک می‌شدند.

و هر روز برای کنکور آماده‌تر از روز قبل بودم.

سر جلسه‌ی کنکور دیروز ۱۴۰۳/۰۲/۰۶ که نشسته بودم به این نتیجه رسیدم که دستیابی به هدفی که دارم با تمام این تمهیدات کار ساده‌ای است.

بنیاد علمی و آموزشی‌ شفیعی و استاد علیرضا شفیعی تمام دغدغه و نگرانی که باعث شکست در کنکور می‌شود را از وجود دانش‌آموزان حذف کردند و حالا ما به چشم یک مرحله از راه موفقیت به کنکور نگاه کردیم.

آنقدر از عملکرد خودم در اولین کنکور زندگی‌ام رضایت دارم که دلم می‌خواهد تا عمر باقیست برای دیگران از خاطرات متفاوتم بگویم و به خودم ببالم که با حمایت و کمک بنیاد شفیعی با دانش عالی بر روی صندلی کنکور نشستم...

کارِ درست یعنی کاری که بنیاد علمی و آموزشی شفیعی در این روزگار انجام می‌دهد.

تمام...

🔷دل‌نوشته🔷

از داوطلبی بخوانیم که معتقد است پس از دوسال پشت کنکور ماندن به تازگی توانسته مسیر درست موفقیت را پیدا کند و یقین دارد به مقصد خواهد رسید...

نزدیک به چند ماه از بی‌نتیجه ماندن تلاش‌هایم برای کنکور ۱۴۰۲ می‌گذشت.

همچنین شاهد گذران ترم چهارم دانشگاهی دوستان همکلاسی سابقم بودم.

تمام مطالعاتم در ذهنم پراکنده شده بودند و با اینکه می‌دونستم که جواب هر تست چی می‌شه ولی نمی‌تونستم جواب درست رو انتخاب کنم.

یک برنامه‌ی منسجم با منابعی دسته‌بندی شده راه چاره‌ی من بود. اما اعتماد به هیچ‌کس و هیچ موسسه‌ای نداشتم.

یک ویدیوی طنز دابسمش که در اینستاگرام با شکل و شمائلی مختلف وایرال شده بود در صفحه اکسپلور اینستا حدود روزهای آخر بهمن ماه توجه من رو حسابی جلب کرد.

وارد پیج شدم و فهمیدم به مقصد رسیدم!

بعد از دوسال پشت کنکور ماندن تفاوت موسسه‌ی خوب و حرفه‌ای از موسسه‌ی فیک و بازاری برای من خیلی راحت بود‌.

پیج بنیاد علمی و آموزشی شفیعی، گروهی بسیار معتبر با خدماتی استاندارد...

هر لحظه که می‌گذشت احساس می‌کردم رسیدن به این مقصد یک خواب است.

اما رفته‌رفته فهمیدم این نگاه خداست که شامل حال من شده و حالا باید فرصت را غنیمت بشمارم.

ثبت نام در بنیاد علمی و آموزشی شفیعی و صحبت با مشاورشان من را به ایمان اینکه امسال وارد دانشگاهی که دوستش دارم خواهم شد، رساند.

برنامه‌ی منسجمی که فقدانش در دوسال تلاش درجای من به راحتی احساس می‌شد حالا به بهترین نحو ممکن اجرایی شد.

بنیاد شفیعی برنامه‌ی درسی بی‌نظیر با سایر خدمات از جمله سوالات احتمالی که با تجربه‌ی دوساله‌ام مطمئنم بسیار کارآمد خواهد بود؛ در اختیار من گذاشتند.

حالا فقط من هستم که باید تا پایان خط بدوم و جا نزنم...

من مسیر درست را انتخاب کردم و به مقصدی که می‌خواهم و متعلق به من است خواهم رسید.

از بنیاد بسیار معتبر استاد علیرضا شفیعی بابت همه‌ی تلاش های بی‌وقفشون در جهت ارائه خدمات ناب آموزشی ممنونم و قول می‌دهم که در کنار سایر افتخارات بی‌شمار بنیادتان قرار بگیرم.

🔷دل‌نوشته🔷

از دانش‌آموزی بخوانیم که به واسطه‌ی دبیر فیزیک مدرسه با بنیاد علمی و آموزشی شفیعی آشنا شده و با موفقیت فاصله‌ی خیلی کمی دارد...

موفقیت تا چند ماه پیش برای من یک واژه‌ی دور بود!

دور به معنای اینکه هرگز فکر نمی‌کردم به آن برسم.

البته اینکه هیچ اقدامی هم برای موفقیت انجام نمی‌دادم در فاصله‌ام با موفقیت بی تاثیر نبود.

موفقیت تحصیلی در سن من بهترین موفقیت برای افتخار کردن است.

حدود چهار ماه پیش امتحانات ترم اول را خیلی معمولی گذرانده بودم و حدودا اواخر دی ماه بود.

در خواندن مطالب زیاد بی‌انگیزه بودم این نکته‌ای هست که حتی دبیرانم می‌دانند به همین خاطر بر درس‌هایی مثل ریاضی و فیزیک بهتر از زیست تسلط دارم.

به پیشنهاد دبیر فیزیک مدرسه، لایو استاد علیرضا شفیعی را در آپارات دیدم.

در واقع اکثر بچه‌های کلاس این لایو معجزه کننده را دیدیم.

دبیرفیزیک سر کلاسش که حدودا ۴ روز به لایو باقی مونده بود درمورد بنیاد علمی و آموزشی شفیعی و استاد شفیعی برایمان حرف زد و در واقع این موسسه را به ما معرفی کرد؛ توضیح داد که یکی از اقوامش سال گذشته بهترین نتیجه را از خدمات این بنیاد گرفته و دانشجوی پزشکی دانشگاه تهران است.

من هم خیلی ترغیب شدم که ببینم استاد شفیعی کیه و توی بنیادشون چکار می‌کنن...

در همان لایو انگار که هر لحظه استاد شفیعی به مشکلات درسی من اشاره می‌کرد.

از مهندسی مباحث گفتند و این همان چیزی بود که فاصله من را با موفقیت کم کرد.

حالا بعد از گذشت حدود چهار ماه و بهره‌مندی از تمام خدمات بنیاد علمی و آموزشی شفیعی من بر تمام دروس مسلط هستم و یقینا از کنکور اردیبهشت ماه و بعد تیرماه بهترین نتیجه را خواهم گرفت.

به لطف دبیر فیزیکی که استاد شفیعی را به من معرفی کرد و بعد خدمات و آموزش‌های بنیادشفیعی، اکنون برای من فقط یکم تا موفقیت مونده!...

لایو استاد شفیعی و آشنایی با بنیاد ایشان برای من معجزه کرد.

و حالا من بسیار به موفقیت نزدیک هستم.

🔷دل‌نوشته🔷

از داوطلبی بخوانید که از یک بگومگوی کلاسی به رتبه‌ی ۸۱ کشوری رسیده است!

بهار ۱۴۰۰ بود که در اوایل سال به مدرسه رفتم و در اولین پرسش کلاسی سال توسط دبیر عربی تمام شخصیتم تخریب شد...

جلوی همه‌ی بچه‌ها بهم گفت تو هیچی نمی‌شی!

بعد از آن روز تا ۱۰ روز به مدرسه نرفتم و بعد از ۱۰ روز هم اصلا کلاس عربی رو شرکت نکردم.

تصمیم گرفتم آنقدر درس بخوانم که عربی کنکور رو بالای ٪۹۰ بزنم و همون اولین سال هم دانشگاه تهران قبول بشم تا معلم نامحترمم بفهمد با کی طرف است!!

پدرم با پرس و جو و تحقیق بنیاد علمی و آموزشی شفیعی رو پیدا کرد و با مشاورانشون درمورد من صحبت کرد.

مادرم می‌گفت برای امسال دیر شده و کمتر از ۳ ماه فرصت داری

اما من محکم نیت کرده بودم که همان سال وارد دانشگاه بشم و اینبار من معلم عربی رو جلوی همه رسوا کنم.

در بنیاد علمی و آموزشی شفیعی ثبت نام کردم و حتی بیش از برنامه درسی که از مشاوران بنیادشفیعی گرفتم درس می‌خوندم.

از منابعی که مشاورم می‌گفت فرا تر می‌رفتم و طی ۱۵ روز پیشرفتی کردم که همه از مشاور گرفته تا تک‌تک معلمانم تعجب کردند.

امتحانات آمادگی برای نهایی توسط هر دبیری به صورت داخلی گرفته می‌شد و نمره من از ۱۹/۲۵ در هیچ درسی پایین تر نیامد!

برای امتحان عربی بدون اینکه سلامی به معلمم بدم وارد کلاس شدم و شروع به نوشتن کردم به همه گفتم شاهد باشید من بدون هیچ تخلف و تقلبی این امتحان رو ۲۰ می‌شم؛ امتحان عربی تصحیح شد و من ۲۰ شدم و برای همه غیرقابل باور بود حتی همان معلم نامحترم!

موعد امتحانات نهایی هم رسید و تک‌تکشان را با تسلط کامل شرکت کردم.

از اینجا به بعد احتمالا یکم داستانم شبیه داستان ادیسون بشه!

کنکور را هم دادم...

در ۱۸ ساله سپری شده از زندگیم هرگز به اندازه‌ی تیر ۱۴۰۰ بعد از کنکور احساس خوشبختی نمی‌کردم...

نتایج کنکور هم آمد و علاوه بر عربی که ٪۱۰۰ زده بودم درس ادبیات تخصصی و زبان هم ۱۰۰ زده بودم.

رتبه‌ی من ۸۱ شد مثل سال تولدم!

هر رشته و هر دانشگاهی دوست داشتم می‌توانستم با این رتبه برم.

من رشته حقوق دانشگاه تهران را انتخاب کردم.

حالا من ترم ۶ رشته‌ی حقوق دانشگاه تهرانم من همان دانش‌آموزی هستم که دبیر عربیم ادعا داشت هیچی نمی‌شم.

و اما ممنونم از همان دبیر نامحترم که باعث شد من از خوابِ تنبلی بیدار بشم و آرزوهام رو رشد بدم.

از بنیادعلمی‌ و آموزشی شفیعی و استاد علیرضا شفیعی و تک‌تک همکارانشون ممنونم که در حساس‌ترین برهه زندگی من باعث شدند الان سربلند باشم.

و از نَفْسِ خودم هم ممنونم که تلاش کرد و موفقیت رو تا آخر عمر می‌چشه...

سال‌های گذشته هرگز فکر نمی‌کردم رتبه دورقمی اولین کنکور زندگیم بشم؛ بی آنکه گمان کنم، خوب شد به قول شاعر:

گاهی گمان نمی‌کنی ولی خوب می‌شود...

🔷دل‌نوشته🔷

اینبار از دانش‌آموزی بخوانید که به حال موفقیت دیگران غبطه می‌خورده و حالا خودش در مسیر موفقیت برای کنکور ۱۴۰۳ قرار گرفته و عیدی امسالش را جرقه‌ای برای حرکت به سوی موفقیت می‌داند...

دلنوشته‌های پیش از اسفند ماه را هر هفته از طریق کانال بنیادعلمی‌وآموزشی شفیعی می‌خواندم و حقیقتا به بچه‌های موفقی که هرکدام اکثرا با یک جرقه در ذهنشان برای موفقیت تلاش کرده بودند؛ غبطه می‌خوردم...

کتاب‌هاب انگیزشی زیادی می‌خواندم اما همه انگار از یک کلیشه پیروی می‌کردند و صرفا می‌خواندمشان تا ادعا کنم که کتابخوان هستم...

برای تعطیلات فروردین هم برنامه‌ای نداشتم و نمی‌دانستم در کنکور موفق می‌شوم یا نه!

همیشه احساس می‌کردم در یک خانواده سمی زندگی می‌کنم و هرگز هیچکدام از اعضای خانواده به فکر من و آینده‌ام نیستند!

اواخر اسفند ۱۴۰۲ وقتی با دوستانم شام را در رستوران خوردم و به خانه برگشتم روی میز تحریرم یک بسته‌ی نسبتا بزرگ دیدم!؟

سریعا درموردش از بابا و مامانم سوال کردم و در جواب گفتند که این عیدی سال ۱۴۰۳ است که پیشاپیش به من می‌دهند!!

من آن لحظه به این فکر می‌کردم که آیا واقعا خانواده من سمی هستند یا این صرفا یک تفکر عجولانه بوده است!؟

بسته را باز کردم و با یکسری محصول آموزشی روبرو شدم

از همان ابتدا که لوگوی مثبت شصت استاد علیرضا شفیعی را روی کارتن دیدم در ذهنم در حال توبه بودم که تا آن لحظه تصور می‌کردم خانواده‌ام به فکر آینده تحصیلی من نیستند.

دو سه روز بعد از آن شب طبق برنامه با پکیج مثبت شصت استاد شفیعی پیش رفتم و نوروزی که در حال اتمام است بهترین نوروز زندگی من شد چون من را در راه رسیدن به موفقیت قرار داد.

مثبت شصت بهترین عیدی بود که گرفتم و در واقع عید ۱۴۰۳ برای من همان جرقه‌ای بود که در ذهنم ایجاد شد و حالا دیگر غبطه نمی‌خورم که چرا برای موفق شدن در کنکور جرقه‌ای در ذهنم ایجاد نشده و برنامه‌ای ندارم.

همانطور که در *کتاب زندگی خود را دوباره بیافرینید* خوانده بودم حالا مصداقش را در زندگی دیدم و از ابتدای امسال دوباره زندگی‌ام را آفریدم!...

ممنونم از استاد علیرضا شفیعی که محصولات و برنامه‌های آموزشی رو با بهترین هزینه در اختیار ما قرار می‌دهند‌.

با آرزوی موفقیت برای همه‌ی بچه‌های بنیاد علمی و آموزشی شفیعی در کنکور های ۱۴۰۳...

🔷دل‌نوشته🔷

از داوطلبی بخوانیم که می‌گوید طعنه‌ها و زخم زبان‌ها باعث شدند قدرتمند برای آرزویش تلاش کند و حالا با رتبه‌ای زیر ۵۰۰ دندانپزشکی می‌خواند و معتقد است عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد...

در روزهای آغازین سال ۱۴۰۲ و بخصوص لحظه تحویل سال در اوج روزهایی که نمی‌دانستم سال بعد یعنی الان چه سرنوشتی در پیش دارم فقط قبولی در دانشگاه تهران و رشته دندانپزشکی را آرزو می‌کردم.

پیش از نوروز سال قبل یعنی نوروز ۱۴۰۲ هیچ مطالعه حرفه‌ای و دارای چارچوبی نداشتم و از شکستی که در کنکور قبلی خورده بودم انگیزه‌ای هم نداشتم.

همه‌ی اقوام در دیدوبازدید نوروز با طعنه و شاید بعضی‌ها هم از سر لطف دعا می‌کردند که من بالاخره دانشجو شوم.

پکیج مثبت شصت سه هفته‌ای می‌شد که به دستم رسیده بود اما تا اول فروردین ۱۴۰۲ به سراغش نرفتم.

حرف مردم و فامیل که نمی‌دانم چقدر از طعنه و چقدر از سر لطف بود باعث شد من راهِ مثبت شصت را آغاز کنم...

در اینجا دقیقا عدو سبب خیر شد همانطور که بارها شنیده‌ایم.

انگار مثبت شصت برای من مثل پُل شد.

از روزهای آغاز نوروز بدون وقفه محتوای آموزشی پکیج مثبت شصت استاد شفیعی را خواندم.

انگار خدا می‌خواست آرزوی تحویل سالِ من را بی‌جواب نگذارد.

روزها گذشتند و کنکور ۱۴۰۲ فرا رسید.

من از هیچ منبعی به جز پکیج مثبت شصت استفاده نکرده بودم.

نتایج اولیه آمد و رتبه‌ی من دهان همه‌را پُر کرد! همان‌هایی که طعنه می‌زدند و همان‌هایی که مثلا لطف داشتند.

رتبه‌ای که کمتر از ۵۰۰ باشد دیگر چون و چرا ندارد!

انتخاب رشته هم توسط گروه خِبره‌ی بنیاد علمی و آموزشی شفیعی انجام شد و در نهایت من درست به آرزویی که لحظه سال تحویل داشتم رسیدم.

دندانپزشکی دانشگاه تهران...

امروز دقیقا یکسال از آن احوال گنگ می‌گذرد و من حالا در روشن‌ترین روزهای زندگی‌ام هستم.

لحظه تحویل سال ۱۴۰۳ رسید و من امسال فقط بابت اینکه به آرزوی بزرگم رسیدم خداراشکر کردم.

حالا نه کسی توان طعنه‌زدن دارد و نه من پذیرای لطف‌های مصنوعی هستم.

همین طعنه‌ها باعث شد من خودم را پیدا کنم البته محرک اصلی همان خدایی بود که آرزوی من را در لحظه تحویل سال گذشته شنید.

عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد...

خدا خواست و آن طعنه‌ها و زخم‌زبان‌ها اکنون به خیری وسیع در زندگی و آینده‌ی من تبدیل شده است.

خداراشکر و سپاس از استاد شفیعی و بنیادعلمی و آموزشی ایشان و تمام گروه ماهرشان که تا رسیدن به آرزوی من کنارم ماندند.